ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΞΚΩΝ Σ.Σ.Ε. 1973

17 Μαρ 2019

Λάζαρος – Κίμων Μπερβερίδης

Έχω ένα καημό και κοντεύουν χαράματα

Θέλω να απαλλαγώ και με πιάνουν τα κλάματα

Τσιγάρο ανάβω και η ανάσα μου ζεστή

Το δάκρυ στεγνώνει, με πρόφθασε η αυγή.

Συναίσθημα παλιό με λογιών –λογιών διλλήματα

Κουράστηκα με τον καημό, στεναγμοί σκιρτήματα

Φρένο θα πατήσω να απαλλαγώ από το παρελθόν

Να βρω την ευκαιρία να μπω μες το παρόν.

Τι κρύβει κάθε πόνος ο καθένας το γνωρίζει

Δεν είναι αυταπάτη, είναι του πόνου η κραυγή

Θα χωρίσω μια και έξω, αφού ξέρω τα γιατί

Ομολογώ με συγκινεί, θα μοιραστούμε την ευθύνη.

Θα το πάω ως το τέλος, για να φθάσω στον σκοπό

Για να αλλάξω της ζωής μου την πορεία, να απαλλαγώ

Τρελοί εγωισμοί, παγίδα της τα πλούτη

Ανάσα μου ζεστή, κόντρα σε κάθε τι.

Το έστειλε ο Γιώργος Τσούσης

Δεν χρειάζονται και πολλά σχόλια. Μπορείτε να απολαύσετε το χαρισματικό και δηκτικό χιούμορ του, συμπεριλαμβανομένου και του αυτοσαρκασμού.

Το έστειλε ο Γιώργος Τσούσης

Λάζαρος – Κίμων Μπερβερίδης

Ποτάμι είναι η ζωή, ποτάμι που έχει καρδιά

Κυλά με ρυθμό φεύγει και διασχίζει την γη

Από γεφύρια περνά, την σκέψη μου τώρα ρουφά

Ανεβαίνω να το δω από ψηλά, χείμαρρος η ζωή.

Ποτάμι είναι η ζωή, την πηγή της ζωής γυρεύω

Στοχάζομαι το ταξίδι της ροής, τους λογισμούς ανασαλεύω

Στις όχθες παίζουν παιδιά τα παρέσυρε στην δική του αγκαλιά

Σκάλωσαν όμως στα κλαδιά, κολύμπησαν βγήκαν στην στεριά.

Ποτάμι η ζωή ξεχύνεται κατά καιρούς με ορμή

Αναζητώντας στα χαρακώματα της ζωής να μπει

Βυθίζει στα υγρά βάθη του το τέρμα της ζωής

Της φύσης αγριότατο, της ύπαρξης προμηθευτής.

Ποτάμι μέσα στον χειμώνα, φουντώνει η οργή

Βουβό το κλάμα. το ποτάμι πήρε μια ψυχή

Γεφύρια γκρέμισε, απομόνωση του κόσμου στο νησί

Ποτάμι η ζωή ερείπια αφήνει, η απανεμιά τα απαλύνει.

Το έστειλε ο Γιώργος Τσούσης