Καλώς ήρθε και το τέταρτο!

Καλώς ήρθε και το τέταρτο!

    Η Ελένη και ο Θωμάς Κωστόπουλος, απέκτησαν πλέον και το 4^ο εγγόνι τους, ένα υγιέστατο αγοράκι, από την κόρη τους Λουκία και τον Κώστα Δίγκα, γιό του Νίκου Δίγκα ( πέρασε μαζί μας στη ΣΣΕ το 69 ).

    Συμμεριζόμενοι τη χαρά και ευτυχία τους, τι άλλο μπορούμε να ευχηθούμε , από το να τους ζήσει, και να το καμαρώσουν και γαμπρό.

Η συμβολή των Μακεδόνων στον υπέρ της Ανεξαρτησίας Αγώνα – Οι “Πανελλήνιοι” στυλοβάτες του Αγώνα

 Ιωάννης Παρίσης 

 http://parisis.wordpress.com/

    Ο Αγώνας της Ανεξαρτησίας που οδήγησε στη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, υπήρξε μακρά και οργανωμένη προσπάθεια ολοκλήρου του Ελληνισμού, του οποίου τα εθνικά γεωγραφικά όρια χάραξε η Χάρτα του Ρήγα και το καταστατικό της Φιλικής Εταιρίας. Ωστόσο, η εθνική δράση των Μακεδόνων κατά το διάστημα της Ελληνικής Επανάστασης, δεν παρουσιάσθηκε επαρκώς από τους ιστοριογράφους, με συνέπεια να εμφανίζεται μάλλον ως σπασμωδική κίνηση που εκδηλώθηκε κατά χρονικά διαστήματα και όχι ως συνεχής επαναστατική προσπάθεια για την αποτίναξη του ζυγού της δουλείας.

    Πράγματι, ενώ όλοι γνωρίζουν για τη δράση και την προσφορά στον Αγώνα, του Γέρου του Μωριά, του Καραϊσκάκη, του Ανδρούτσου, του Μιαούλη και τόσων άλλων αγωνιστών της νότιας Ελλάδας, ελάχιστοι γνωρίζουν για τη δράση και την προσφορά του Γέρο-Καρατάσιου, του Τσιάμη Καρατάσιου, του Διαμαντή, του Ζαφειράκη, του Γάτσου, του Φαρμάκη, του Ολύμπιου, του Εμμανουήλ Παπά, του Κασομούλη, του Λασσάνη… και άλλων πολλών. Αγωνιστών που άφησαν το εθνικό τους αποτύπωμα, όχι με τοπική αλλά με πανελλήνια δράση, σε όλη σχεδόν την επαναστατημένη Ελλάδα, αλλά και στην Βαλκανική. Ήταν οι “Πανελλήνιοι” στυλοβάτες του Αγώνα.

    Από τον 17ο αιώνα, οπλαρχηγοί της Μακεδονίας σήκωσαν τη σημαία της επανάστασης, πολεμώντας κατά των Τούρκων αλλά και των στρατευμάτων του Αλή Πασά, που είχαν φθάσει ακόμη και μέχρι τον Όλυμπο. Οι φημισμένοι οπλαρχηγοί Ιωάννης Φαρμάκης και ο Γεωργάκης Ολύμπιος, από τις σημαντικότερες ηγετικές φυσιογνωμίες εκείνης της εποχής, μετά τις μάχες κατά των Τούρκων και των Αλβανών του Αλή-Πασά στη Δυτική Μακεδονία και τον Όλυμπο, βρέθηκαν στην βαλκανική ενδοχώρα μαχόμενοι κατά των Τούρκων, σε συνεργασία με τους ντόπιους ηγεμόνες της Σερβίας και της Μολδοβλαχίας. Μάλιστα ο Ολύμπιος, διακριθείς για τις στρατιωτικές και ηγετικές του ικανότητες, παρασημοφορήθηκε κατ’ επανάληψη από τους Ρώσους και του δόθηκε ο βαθμός του συνταγματάρχου του ρωσικού Στρατού, ενώ ο Τσάρος τον συμπεριέλαβε στην συνοδεία του στο Συνέδριο της Βιέννης. Μυηθέντες αμφότεροι στην Φιλική Εταιρεία, υπήρξαν από τους κύριους στρατιωτικούς ηγέτες στο επαναστατικό εγχείρημα του Αλέξανδρου Υψηλάντη, στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, αποτελώντας τους κύριους συνεργάτες του. Εκεί, επίσης, και ο σπουδαγμένος στην Ευρώπη Γεώργιος Λασσάνης από τη Δυτική Μακεδονία, πρώτος υπασπιστής του Υψηλάντη και χιλίαρχος του Ιερού Λόχου.

    Δυστυχώς, η γεωγραφική θέση της Μακεδονίας και το στρατηγικό μειονέκτημα που η θέση αυτή δημιουργούσε για τους επαναστατημένους, δεν ευνόησε τις προσπάθειές τους. Ποταμοί αίματος σφράγισαν τον ξεσηκωμό τους το 1821 και το 1822 και τους αγώνες τους για αποτίναξη του ζυγού. Βίαια η αντίδραση των Τούρκων, με σφαγές, πυρπολήσεις και κάθε είδους βιαιότητες κατά των εξεγερθένων Μακεδόνων. Το ολοκαύτωμα της Νάουσας, οι σφαγές της Βέροιας και της Κασσάνδρας, η ερήμωση της Χαλκιδικής και οι επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη αποτελούν μερικές από τις αιματοβαμμένες σελίδες της ιστορίας της Μακεδονίας στην αρχή της Επανάστασης. Οι οικογένειες των πρωτεργατών Καρατάσιου, Ζαφειράκη, Γάτσου και άλλων, υπέστησαν την σκληρότητα των κατακτητών, πληρώνοντας ακριβό τίμημα για τον αγώνα τους.

Η επανάσταση στη Μακεδονία ατύχησε διπλά:

    Πρώτον, διότι κατεπνίγη σύντομα, λόγω της εγγύτητας σε μεγάλες τουρκικές δυνάμεις, ενώ ήταν δυσχερής έως αδύνατη η η υποστήριξη του αγώνα από άλλες περιοχές ή από θαλάσσης. Αυτό καταδίκασε την Μακεδονία σε άλλον ένα αιώνα δουλείας.

    Δεύτερον, διότι η ιστορία των θυσιών της σ’ όλη τη διάρκεια της Επανάστασης αποσιωπήθηκε, στην αρχή σκοπίμως και στη συνέχεια από αμέλεια. Μέχρι το 1912, στην ελεύθερη Ελλάδα δεν διδασκόταν στα σχολεία η ιστορία της Επαναστάσεως στη Μακεδονία, ούτε η δράση των Μακεδόνων στη νότια Ελλάδα, για να μην ενοχληθούν οι Τούρκοι και υποφέρουν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Μακεδονίας. Όμως και μετά την απελευθέρωσή της εξακολουθούσε να μη διδάσκεται η ιστορία αυτή, από συνήθεια πλέον, αφού τα σχολικά βιβλία αντιγράφονταν από τα παλιότερα για δεκαετίες.

    Εκείνο όμως που ειδικώς δεν είναι γνωστό και δεν αναφέρεται καθόλου στα σχολικά βιβλία, είναι οι αγώνες που έδωσαν οι Μακεδόνες, σε όλη τη διάρκεια της Επανάστασης, σε όλη την έκταση της υπόλοιπης επαναστατημένης Ελλάδας. Διότι μετά την αποτυχία της Επανάστασης στην Μακεδονία, η οποία πλέον είχε πλημμυρίσει από τουρκικά στρατεύματα, τα κέντρα αντίστασης είχαν καταστραφεί, το δε πλείστον των πολεμιστών είχε θυσιασθεί στο πεδίο της τιμής, οι οπλαρχηγοί του Ολύμπου, του Βερμίου, της Χαλκιδικής και των άλλων περιοχών, αποφάσισαν τη συνέχιση του επαναστατικού αγώνα στην νοτίως του Ολύμπου Ελλάδα.

    Πρότυπα ανδρείας και αυταπάρνησης, άρχισαν να συμμετέχουν σε πολλές επιχειρήσεις σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, συμπαριστάμενοι στους κινδυνεύοντες αδελφούς τους και συμβάλλοντας ουσιαστικά στον κοινό σκοπό. Στην Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τις Βόρειες Σποράδες και στη συνέχεια στη Στερεά και την Πελοπόννησο. Αυθορμήτως ή με πρόσκληση των ντόπιων, και στη συνέχεια με εντολές των πρώτων κυβερνήσεων της Ελλάδας.

    Κάποιοι, μέσα από την ραχοκοκαλιά της Πίνδου και των Αγράφων έφθασαν στη Ρούμελη και συνεργάσθηκαν με τον Καραϊσκάκη και άλλους οπλαρχηγούς της περιοχής. Κάποιοι έφθασαν στο Μεσολόγγι και συμμετείχαν στην ηρωική Έξοδο. Άλλοι μέσω θαλάσσης, από το Άγιο Όρος και την Χαλκιδική στις Βόρειες Σποράδες και από εκεί στην νότια Ελλάδα. Σημαντική η συμβολή τους στην απόκρουση των τουρκικών στρατευμάτων που επεδίωκαν να κατέλθουν προς τον επαναστατημένο νότο, όπως το 1823 στη μάχη του Τρίκερι και στην Αταλάντη. Σημαντική επίσης η συμβολή τους στη διάσωση άλλων περιοχών και η ουσιαστική υποστήριξη του αγώνα.

    Σημαντικότατη υπήρξε η συμβολή τους στην αντιμετώπιση του Ιμπραήμ, το 1825, όπου ο Γερο-Καρατάσιος – ο «Κολοκοτρώνης του Βορρά», όπως τον αποκάλεσαν, υπέρ εξηκοντούτης πλέον – έδειξε τα ηγετικά και στρατιωτικά του χαρίσματα. Ας σημειωθεί ότι είχε προηγηθεί ο εμφύλιος σπαραγμός που είχε ως αποτέλεσμα την ερήμωση της Πελοποννήσου, τη σύλληψη του Κολοκοτρώνη και τον διασκορπισμό των περισσοτέρων Πελοποννησίων ηγετών και πολεμιστών. Η νίκη του Καρατάσιου στη μάχη της Σχοινόλακας  τον Μάιο του 1825, την πρώτη μάχη κατά του Ιμπραήμ, ενθουσίασε την κυβέρνηση και έδωσε κουράγιο στους επαναστατημένους. Στη συνέχεια, ανταποκρινόμενος σε αίτημα των Υδραίων και με έγκριση της κυβέρνησης, έσπευσε με τους άνδρες του και άλλους Μακεδόνες οπλαρχηγούς που προσέτρεξαν με τους «Ολυμπίους» τους, προς υπεράσπιση της Ύδρας η οποία κινδύνευε από τον στόλο του Ιμπραήμ.

    Με την έναρξη της τακτικής συγκρότησης του Στρατού από τον Καποδίστρια, ο ουσιαστικότερος ηγέτης των μακεδονικών τμημάτων στη επαναστατημένη Ελλάδα, ο Γερο-Καρατάσιος, ανέλαβε την διοίκηση της 7ης Χιλιαρχίας με έδρα την Ναύπακτο. Εκεί τον βρήκε ο θάνατος, τον Ιανουάριο του 1831, μετά από 45 έτη υπηρεσίας στον αγώνα, υπηρεσίας ανιδιοτελούς και ιδιαίτερα καρποφόρου. Πολλοί και σημαντικοί οι υπόλοιποι Μακεδόνες αγωνιστές, αρκετοί εκ των οποίων ανέλαβαν διακεκριμένες θέσεις στην ελεύθερη πλέον Ελλάδα.  Ο Τσιάμης Καρατάσιος, πιστός στην υπόσχεση που έδωσε στον πατέρα του, συνέχισε τον αγώνα, διατρέχων την Βαλκανική και οργανώνοντας εξεγέρσεις κατά των Τούρκων, αποθανών τελικά στο Βελιγράδι.

    Οι πλέον εγγράμματοι, και νεώτεροι σε ηλικία, όπως ο Νικόλαος Κασομούλης και ο Γεώργιος Λασσάνης  έφθασαν σε υψηλά αξιώματα, πολιτικά και στρατιωτικά. Ο Κασομούλης, στη διάρκεια της πολυποίκιλης δράσης του, βρέθηκε το 1826 μεταξύ των πολιορκημένων στο Μεσολόγγι, μαζί με τους αδερφούς του, Δημήτριο και Γεώργιο. Συνέταξε την απόφαση της Εξόδου καθ’ υπαγόρευση του Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, και του ανατέθηκε ο συντονισμός των ενεργειών όλων των τμημάτων, κατά την  Έξοδο, κατά την οποία τραυματίστηκε θανάσιμα ο αδερφός του Δημήτριος. Ο Κασομούλης πολέμησε στη Ρούμελη και την Πελοπέννησο, και κοντά στον Καραϊσκακη στην Αττική. Αργότερα εξελίχθηκε μέχρι το βαθμό του συνταγματάρχη της Βασιλικής Φάλαγγας, ενώ σε μεγάλη ηλικία εγκαταστάθηκε στη Στυλίδα, όπου πέθανε το 1872. Το έργο του «Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων 1821 – 1833», (2701 χειρόγραφες σελίδες) είναι από τα πλέον αξιόλογα ιστορικά κείμενα για την Επανάσταση και την περίοδο μετά από αυτήν.

    Ο Λασσάνης, ο πιστός υπασπιστής του Αλέξανδρου Υψηλάντη από την έναρξη της Επανάστασης τον Φεβρουάριο του 1821 στη Μολδοβλαχία, και ο άνθρωπος που του έκλεισε τα μάτια στη Λωζάνη τον Ιανουάριο του 1928, έπαιξε μεγάλο ρόλο στην εθνική υπόθεση. Αργότερα έφθασε στον βαθμό του υποστρατήγου, ενώ διετέλεσε και υπουργός Οικονομικών, αποθανών στην Αθήνα το 1865.

    Ο Εμμανουήλ Παππάς, ο εύπορος μεγαλέμπορος από τις Σέρρες, που μυημένος από πολύ νωρίς στη Φιλική Εταιρεία από τον Ιωάννη Φαρμάκη, διέθεσε τα πάντα για την Πατρίδα, και με το αρχηγείο του στο Άγιο Όρος έγινε ο ηγέτης της επανάστασης στην περιοχή της Χαλκιδικής και ευρύτερα. Μετά την αποτυχία του εγχειρήματός του, διέφυγε διά θαλάσσης, από το Άγιο Όρος για την Ύδρα, προκειμένου να συνέχιση του αγώνα, καταβεβλημένος όμως από τις κακουχίες, απεβίωσε εν πλω.

    Οι Μακεδόνες αγωνιστές, δίνοντας μάχες όπου οι ανάγκες της πατρίδας το επέβαλλαν, ενισχυόμενοι συνεχώς με νέους πολεμιστές από τις περιοχές της Μακεδονίας, προσέφεραν ότι μπορούσαν για τον εθνικό σκοπό. Πολλοί θυσίασαν, όχι μόνο τις περιουσίες τους αλλά και τις οικογένειές τους. Από τον Αλιάκμονα μέχρι το Σούλι και το Μεσολόγγι, από τον Όλυμπο μέχρι την Ύδρα και τη Μάνη, από την Εύβοια μέχρι τη Μεσσηνία, αγωνιζόμενοι όχι από στενό τοπικό ενδιαφέρον ή από ανάγκη, όχι για την προσωπική τους περιουσία και τις οικογένειές τους, αλλά μόνον για την Πατρίδα, και την ιδέα της ελευθερίας.

    Με το όνομα «Ολύμπιοι», ο ιστορικός μπορεί να ανεύρει αγωνιστές σε πολλά μέρη. Στην Ήπειρο, τον Μωριά, τη Στερεά, την Εύβοια, την Ύδρα, τη Σκιάθο, τα Ψαρά, την Κρήτη υπάρχουν, ανάμεσα στις εκατόμβες των πεσόντων αγωνιστών, Μακεδόνες οι οποίοι μαζί με τους νότιους αδελφούς τους, έδωσαν τη ζωή τους για τους σκοπούς του Αγώνα.

    Πολλά τα διδάγματα που λαμβάνουμε από τα γεγονότα και τις προσωπικότητες της Επαναστάσεως του ’21. Θετικά, αλλά και αρνητικά. Αμέτρητοι ηρωισμοί αλλά και πράξεις θλιβερές που στιγμάτισαν τον Αγώνα, χωρίς βεβαίως να αλλοιώνουν τη τεράστια σημασία του. Προκειμένου, ωστόσο, να  επιτευχθεί η ακριβής εκτίμηση των προσώπων και της δράσης τους  είναι ανάγκη να εξετασθεί και να ερευνηθεί η οργάνωση και η δράση όλων των περιοχών της Ελλάδας και όλων των αγωνιστών. Μέσα από μια τέτοια ιστορική έρευνα μπορούμε να ελπίζουμε ότι και οι αγωνιστές της Μακεδονίας θα καταλάβουν την θέση που τους ανήκει στο Πάνθεο των Ηρώων του Έθνους.

Μήνυμα Υποστρατήγου εα Ευαγγέλου Δανιά, εκλεγέντος Προέδρου της ΕΑΑΣ

Σεβαστοί εν αποστρατεία κ.κ Αρχηγοί\Γ.Ε.ΕΘ.Α. - Γ.Ε.Σ. - ΕΛ.ΑΣ.

            Σεβαστοί μου εν αποστρατεία Στρατηγοί του Στρατού Ξηράς και της ΕΛ.ΑΣ.

            Αγαπητές και αγαπητοί μου εν αποστρατεία συνάδελφοι του Στρατού Ξηράς και της ΕΛ.ΑΣ, όλων των προελεύσεων και κατηγοριών, χωρίς καμία διάκριση, αγαπητοί φίλοι και συμμαθητές.

            Αγαπητά μέλη των οικογενειών των εκλιπόντων συναδέλφων.

    Είμαι ευγνώμων προς όλες και όλους σας, γιατί με την θετική σας ψήφο με εκλέξατε Πρόεδρο του Δ.Σ της Ε.Α.Α.Σ, σας ευχαριστώ και σας διαβεβαιώ ότι θα προσπαθήσω να φανώ αντάξιος των προσδοκιών σας. Η εμπιστοσύνη σας με τιμά όλως ιδιαιτέρως και μου προσθέτει  ευθύνες τις οποίες είμαι έτοιμος να αναλάβω.

    Τούτη την στιγμή θέλω να ευχαριστήσω επίσης, όσες και όσους  δεν με ψήφισαν, γιατί συμμετέχοντας στην εκλογική διαδικασία αφύπνισαν πολλούς φορείς, με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθούν και να ασχοληθούν με τον μεγάλο γίγαντα στο χώρο των εν αποστρατεία αξιωματικών ,την Ε.Α.Α.Σ δηλαδή.

              Αγαπητοί συνάδελφοι,

    Ευθύς με την προκήρυξη των εκλογών σας απηύθυνα επιστολή, περί καθολικής ει δυνατόν συμμετοχής μας στις εκλογές, γιατί πίστευα και πιστεύω η συμμετοχή είναι αυτή που καθορίζει την στάση των κρατούντων έναντι ημών. Σε αυτές τις εκλογές είχαμε επιπλέον συμμετοχή χιλίων πεντακόσιων συναδέλφων, αυτό είναι ένα μικρό καλό σημάδι ,που θα επιδιώξουμε κατά την διάρκεια της Προεδρίας μου να το διευρύνουμε. Όλοι οι συνάδελφοι πρέπει να αντιληφθούμε ότι πρέπει να αφήσουμε την άνεση και την κριτική της πολυθρόνας, η οποία είναι ανούσια χωρίς την συμμετοχή μας.

    Στην εκλογική διαδικασία εισήλθα μόνος μου χωρίς ομάδα, γιατί εσείς έπρεπε να επιλέξετε τους καλύτερους και αυτό αβίαστα μπορώ να πώ ότι το πράξατε με μεγάλη επιτυχία. Το νέο Δ.Σ της ενώσεώς μας αποτελεί κράμα της εμπειρίας και σοφίας των παλαιοτέρων μελών ,αλλά και του ενθουσιασμού, της προς το συνάδελφο προσφοράς, των νεοεκλεγέντων μελών.

                Αγαπητοί συνάδελφοι,

    Σας διαβεβαιώ ότι στο δύσκολο περιβάλλον που ζούμε και που εκτιμάται ότι θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο, θα καταβάλω παν το ανθρωπίνως δυνατόν μαζί με τα μέλη του Δ.Σ, να ανταποκριθώ στα καθήκοντα του Προέδρου του Δ.Σ της Ενώσεως. Πρέπει να είμαστε όλοι μια γροθιά ΕΝΩΜΕΝΟΙ υπό την ένωση, η οποία είναι το θεσμικό μας όργανο ως Ν.Π.Δ.Δ. και στην οποία έχουν θέση όλοι χωρίς καμία εξαίρεση.

    Η Ε.Α.Α.Σ είναι το σπίτι όλων μας και μας χωράει όλους. Να ξεχάσουμε ό τι μας χωρίζει να συστρατευθούμε και να κάνουμε πράξη το ‘’ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ’’ ,παραμερίζοντας τις όποιες διαφορές μας. Στην ένωση πρέπει να επιλύονται όλα με σεβασμό χωρίς ακρότητες και προσβολές.

    Τέλος, καλώ όλους τους διατελέσαντες Αρχηγούς, όλα τα προβεβλημένα στελέχη του Στρατού Ξηράς και των Σωμάτων Ασφαλείας, αλλά και τα μέλη της ένωσης των εκλιπόντων συναδέλφων, να είναι στο πλευρό της Ε.Α.Α.Σ.

    Φιλοδοξία μου είναι σε αγαστή συνεργασία με τα μέλη του Δ.Σ. να διατηρήσουμε την ένωση πέρα και έξω από τα πολιτικά κόμματα, να την καταστήσουμε  Ισχυρή - Διεκδικητική και Θεματοφύλακα των καλώς εννοουμένων συμφερόντων όλων μας, επίσης να της προσδώσουμε την Αίγλη και το Κύρος που της αναλογεί.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ.

Υποστράτηγος ε.α Ευάγγελος Ν.Δανιάς.

Αντιπρόεδρος-Εκλεγείς Πρόεδρος της Ε.Α.Α.Σ.

Οι Αποκριές του Συνδέσμου

Έστω και με περιορισμένη συμμετοχή οι γνωστοί πλέον άγνωστοι του Συνδέσμου έδωσαν και φέτος για πέμπτη συνεχή χρονιά το "παρόν" τους στο αποκριάτικο ξεφάντωμα την Κυριακή 2 Μαρτίου 2014 στο γνωστό πλέον στέκι την ταβέρνα του "Σαμψών" στην Παλλήνη.Αδιάψευστη επιβεβαίωση οι φωτογραφίες που δημοσιεύονται.
Περιττό να πούμε ότι έγινε και φέτος χαμός.Την τιμητική τους για φέτος είχαν ο Κινέζος και η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, ο μπεκρής με την κυρά του, ο κατάδικος με το φάντασμα, η κραγμένη τραβεστί με την
σπανιόλα, ο καουμπόη με την καμαριέρα του, ο φούρναρης με την εύθυμη χήρα και τόσοι άλλοι με τόσους άλλους..
 Αποθέωση της βραδυάς για μία ακόμη φορά ο Ρούγκας που έδωσε τα ρέστα του σε ένα άνευ προηγουμένου αισθησιακό χορό με παρτενέρ του την κραγμένη τραβεστί.(φωτο)
Τελικά όλο το μαγαζί ,όπως κάθε χρόνο ,έγινε μία μεγάλη παρέα σε ένα τρελό ξεφάντωμα χαράς και κεφιού με τις καταπληκτικές μποέμισσες  στη ζωντανή ορχήστρα.
Να ευχηθούμε να είμαστε όλοι καλά να το επαναλάβουμε και του χρόνου .
Και μην ξεχνάμε ότι τα δύσκολα περνούν ευκολότερα με χιούμορ,ευχάριστη παρέα και διασκέδαση.Θα λέγαμε και κάτι άλλο αλλά ας το αφήσουμε να εννοηθεί.
Χρόνια Πολλά σε όλους και "Καλή Σαρακοστή"

Υ.Γ
Και να μην το ξεχνάμε ότι ο Σύνδεσμος και εδώ πρωτοπορεί

(κλικ στην κάθε εικόνα για μεγέθυνση)

Συγχαρητηρια, Βαγγέλη !

    

Πραγματοποιήθηκαν την περασμένη Κυριακή και οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΑΑΣ, στις οποίες αποφάσισαν να εκτεθούν στις κρίσεις των συναδέλφων και πήραν μέρος ο Βαγγέλης Δανιάς και ο Στέλιος Καστραντάς για τις θέσεις του Προέδρου και Αντιπροέδρου αντίστοιχα.

    Δυστυχώς, και πάλι η συμμετοχή ήταν πολύ περιορισμένη, ελάχιστα μεγαλύτερη από την προηγούμενη φορά, και αυτό είναι ένα θέμα για μελέτη και επίλυση.

    Τους συμμαθητές μας, τους στηρίξαμε όλοι, από πίστη στις ικανότητές τους, στις δυνατότητές τους και στην επιθυμία τους να ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ στους κοινούς σκοπούς και στόχους μας.

    Ο Στέλιος δεν τα κατάφερε, παρά τις προσδοκίες μας, όμως δεν απείχε και πολύ από την εκλογή. Δυστυχώς, από το νέο ΔΣ θα λείψει η γνωστή επιμονή και  μαχητικότητά του . Έχασε την μάχη, όπως όλοι μας χάνουμε κάποιες μάχες. Τον πόλεμο όμως δεν τον έχασε, αφού ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ και θα συνεχίζεται για καιρό. Επειδή όλοι μας είμαστε απολύτως γνωστοί μεταξύ μας, και από την ‘’καλή’’ αλλά και από την ‘’ανάποδη’’, ξέρουμε ότι ο Στέλιος θα συνεχίσει τις προσπάθειές του, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και εμείς είμαστε εδώ για να τον στηρίξουμε.

    Ο Βαγγέλης, ήταν το ‘’φαβορί’’ για την θέση του Προέδρου, και αυτό επιβεβαιώθηκε από τα αποτελέσματα. Παρά τις προσπάθειες κάποιων οργανωμένων φορέων να διεκδικήσουν με αξιώσεις την θέση του Προέδρου, επικράτησε με μεγάλη διαφορά, σημάδι της εμπιστοσύνης στις ικανότητές του, που τρέφουν όχι μόνο εμείς οι συμμαθητές, αλλά και η πλειοψηφία των συναδέλφων.

    Η Τάξη μας, θεωρώ ότι είναι η πιο αδικημένη από Στρατιωτικής απόψεως, γιατί το μόνο που κατάφερε στην Στρατιωτική Ιεραρχία ήταν η θέση του ΑΓΕΕΦ ( Πέτρος) , μια θέση που ήταν το ‘’χρυσωμένο χάπι’’ για όλους εμάς. Εάν θέλετε την άποψή μου, το ότι δεν ΟΡΙΣΤΗΚΑΝ συμμαθητές μας Αρχηγοί ΓΕΣ και ΓΕΕΘΑ, είναι ΤΙΤΛΟΣ ΤΙΜΗΣ  γιατί αυτό αποδεικνύει ότι αυτοί  που τελικά έγιναν Αντγοι εε, είχαν τις μικρότερες πολιτικές διασυνδέσεις, η έλλειψη των οποίων για μένα είναι τίτλος τιμής.

    Σε αντίθεση με την καθαρά στρατιωτική καριέρα, σαν Τάξη έχουμε μια πολύ δυναμική και ουσιαστική παρουσία στα ‘’κοινά’’ μας, εδώ και χρόνια. Η εκλογή του Βαγγέλη, είναι η ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ κορύφωση.

    Μετά από μία μεγάλη διαδρομή της ΕΑΑΣ, κατά την οποία εφαρμοζόταν επακριβώς το ‘’ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ’’,  (και φυσικά εννοώ το ΥΕΘΑ που πολλές φορές δεν ήταν μόνον ‘’ΚΕΙΝΩΝ’’ αλλά και ‘’ΚΥΝΩΝ’’ ), τα τελευταία χρόνια, άρχισε δειλά – δειλά να εκδηλώνεται και κάποια αντίδραση στους απαράδεκτους ( ευγενικά ) πολιτικάντηδες που μας έφεραν σε αυτήν την ταξικά απαράδεκτη θέση. Τώρα πλέον, με τον Βαγγέλη στο τιμόνι της ΕΑΑΣ, με την συμπαράσταση και συμμετοχή των υπολοίπων μελών του ΔΣ, αλλά και με την συμπαράσταση όλων των συναδέλφων που τους απασχολούν τα καθημερινά προβλήματα, ελπίζουμε σε μια πιο μαχητική, πιο διεκδικητική, πιο υπολογίσιμη ΕΑΑΣ, έτσι που τα δίκαια χρονίζοντα αιτήματα αλλά και δικαιώματά μας, να λυθούν όπως πρέπει.

    Πιστεύοντας ότι τα συναισθήματα που εκφράζονται με αυτή τη δημοσίευση, ανταποκρίνονται στα συναισθήματα όλων των συμμαθητών, ακόμα μια φορά δίνουμε τα συγχαρητήριά μας στον Βαγγέλη και του υποσχόμαστε την διαρκή στήριξή μας με κάθε τρόπο, ελπίζοντας να δικαιώσει τις προσδοκίες μας. 

ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ 2014 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ 2014 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

    Μετά το ‘’ναυάγιο’’ της προσπάθειας να κόψουμε όλοι ή σχεδόν όλοι μαζί οι συμμαθητές την Βασιλόπιττά μας στη Θεσσαλονίκη, παρά τις προσπάθειες όλων που είχαν εμπλοκή, αποφασίσαμε και την κόψαμε στη Θεσσαλονίκη, όπως κάθε χρόνο.

   Φέτος, είπαμε να βγούμε και λίγο ‘’προς τα έξω’’ και πήγαμε στη Θέρμη, στην ταβέρνα ‘’ΘΕΡΜΑ’Ι’Σ’’, με ζωντανή μουσική εννοείται, το Σάββατο που μας πέρασε, 8 Φεβρουαρίου.

    Μαζί με κάποιους φίλους, που πάντα είναι ευπρόσδεκτοι, μαζευτήκαμε καμμιά πενηνταριά άτομα. Από τους συμμαθητές, όσοι μπορούσαν να είναι παρόντες, ήταν, πλήν εξαιρέσεων. Ιδιαίτερα σημαντική, ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ, ήταν η παρουσία συμμαθητών μας εκτός Θεσσαλονίκης, από Πτολεμαίδα, Κιλκίς, Σέρρες και Αριδαία, και για το λόγο αυτό ευχαριστούμε ιδιαίτερα τον Πέτρο, τον Γρηγόρη, τον Δημήτρη και τον Θωμά.

    Το καλό φαγητό, η μουσική και κυρίως η διάθεσή μας, συνετέλεσαν στο να περάσουμε μια πολύ ωραία βραδυά. Ίσως όχι όπως κάποιες προηγούμενες, αλλά καλά περάσαμε.

    Ο Θανάσης έκοψε την πίττα μας, και το ‘’φλουρί’’ έπεσε στον Πέτρο τον Αλεξανδρίδη, που πήρε και το ‘’έπαθλο’’, μια ασημένια εικόνα της Παναγίας, που αγοράσαμε από το κατάστημα του Κώστα του Κουκουφίκη. Ευχόμαστε στον Πέτρο, η τύχη του ‘’φλουριού’’ να είναι ενδεικτική και σημαδιακιά στην αυτοδιοικητική προσπάθεια που κάνει για τον Δήμο Πτολεμαίδος.

    Στην ίδια ταβέρνα, συνέπεσε να κόβει την πίττα του και ο Σύνδεσμος ΕΛΔΥΚ 1974 Βορείου Ελλάδος, με τους οποίους συνεορτάσαμε και ανταλλάξαμε προσφωνήσεις.

    Όπως πάντα, επειδή μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, παρακάτω σας παραθέτω μερικές χιλιάδες λέξεων…

Ανδρέας.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΑΞΕΩΣ 1973

Το ΔΣ της Τάξεως Σ.Σ.Ε. 1973, κατά την σημερινή του, 6 Ιανουαρίου 2014, δια περιφοράς συνεδρίασή του και κατόπιν των δημοσιευμάτων στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, που εμπλέκουν στελέχη των ΕΔ ότι έλαβαν παράνομες χρηματοδοτήσεις  ( μίζες ) , χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ότι οι χρηματοδοτήσεις αυτές αφορούν αμοιβή για την παροχή υπηρεσιών τους, ως αποστράτων αξιωματικών αλλά και στην συνεχιζόμενη προσπάθεια σπίλωσης του συνόλου των στελεχών των ΕΔ με προφανείς σκοπούς

αποφάσισε ομόφωνα

την ομόθυμη στήριξή του στον συμμαθητή μας Ταξίαρχο εα Τσιλινίκο Δημήτριο, ο οποίος εν αποστρατεία τυγχάνων παρέσχε τις τεχνικές του γνώσεις και συμβουλές, λαμβάνοντας βεβαίως σχετική αμοιβή.

    Προσυπογράφει δε ανεπιφύλακτα τις υπ’ αριθμόν 1/2014 και 31/2014 ανακοινώσεις για το ίδιο θέμα που εκδόθηκαν από το Συντονιστικό Συμβούλιο των τριών Ενώσεων ( ΕΑΑΣ – ΕΑΑΝ – ΕΑΑΑ ) και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Στρατιωτικών αντίστοιχα

Ο Πρόεδρος Υποστράτηγος εα Ευάγγελος Δανιάς

Ο Γενικός Γραμματέας Αντιστράτηγος εα Δημήτριος Μπελιβανάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ( 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1969 )

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ( 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1969 )  

Για πότε πέρασαν 44 ολόκληρα χρόνια ? Ούτε που το κατάλαβα. Σαν να ήταν εχθές…Μια ΖΩΗ ολόκληρη.

    Πριν από 44 χρόνια, λοιπόν, τέτοια περίπου ώρα που γράφω τώρα, και μετά από ατέλειωτες πρόβες, παραταχθήκαμε  κατά τα προβλεπόμενα στην πλατεία της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων , της Σχολής ΜΑΣ, εκείνης που είχαμε βρέξει  με τον ιδρώτα μας άπειρες φορές, για να δώσουμε τον Όρκο μας.

    Ήταν Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 1969, όταν  μετά από 89 μέρες και νύχτες από την ημέρα που μπήκαμε στη Σχολή, ήρθε η ώρα, αφού και το $ μηδενίστηκε, να δώσουμε τον Όρκο μας.

    Μπροστά μας, δεν βλέπαμε τίποτα περισσότερο από την προσμονή των επομένων ωρών, όταν μετά την ορκομωσία θα ετοιμαζόμασταν, ( ήμασταν ήδη έτοιμοι ) θα παίρναμε τις άδειές μας, και θα φεύγαμε για τα σπίτια μας.

    Θα βλέπαμε τους δικούς μας, τους φίλους μας, τα κορίτσια μας, τα στέκια μας, μετά από 89 ολόκληρες μέρες. Αυτή ήταν η κυρίαρχη σκέψη που υπήρχε στο μυαλό μας. ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ !

    Ήρθε η ώρα, και τα αναμενόμενα ‘’παραγγέλματα’’ κάτω από τα παγερά βλέμματα του Μπάρμπα- Πάνου και του Μπάρμπα-Γιάννη, των αγαλμάτων της πλατείας Ηρώων, δόθηκαν.

ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΕΙΤΕ!

ΥΨΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΔΕΞΙΑΝ!

«Ορκίζομαι να φυλάττω πίστιν εις την Πατρίδα.
Υπακοήν εις το Σύνταγμα, τους Νόμους και τα Ψηφίσματα του Κράτους.
Υποταγήν εις τους ανωτέρους μου,
να εκτελώ προθύμως και άνευ αντιλογίας τας διαταγας των.
Να υπερασπίζω, με πίστιν και αφοσίωσιν,
μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός  μου, τας Σημαίας.
Να μην τας εγκαταλείπω, μηδέ να αποχωρίζομαι ποτέ από αυτών.
Να φυλάττω δε ακριβώς τους Στρατιωτικούς Νόμους,
και να διάγω εν γένει ως πιστός και φιλότιμος Στρατιώτης.»

ΟΡΚΙΣΘΕΝΤΕΣ, ΑΤΕΝΩΣ!

ΚΑΛΥΦΘΕΙΤΕ!

    Και αυτό ήταν, είχαμε γίνει ΚΑΝΟΝΙΚΟΙ Ευέλπιδες πλέον, εκτός από τον Γιάννη και τον Τάσο, που ήταν μικρότεροι ένα χρόνο και ορκίστηκαν αργότερα.

    Τον Όρκο, τον είχαμε μάθει απ’ έξω και ανακατωτά, τον είπαμε, ορκιστήκαμε, αλλά χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια και να τρέξει πολύ νερό κάτω από τα γιοφύρια, για να καταλάβουμε ΑΚΡΙΒΩΣ τι σημαίνει.

    Ήταν ένας Όρκος που τηρήθηκε από όλους μας, σημάδεψε την ζωή μας και μας ακολούθησε μέχρι τον Ιούλιο του 1973, οπότε και τον ΑΝΑΝΕΩΣΑΜΕ, σαν ανθυπολοχαγοί ( εντάξει, εντάξει, και ανθυπίλαρχοι ) πλέον.

    Και συνεχίσαμε να τον τηρούμε. Όπως όταν ήμασταν Ευέλπιδες. Ίσως όχι τόσο αγνοί, όπως τότε, όμως τον Όρκο μας τον τηρήσαμε ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ και θα συνεχίσουμε να τον τηρούμε, μέχρι να κάνουμε το Μεγάλο Ταξίδι.

    Εκτός από τον  Όρκο, αλλά απολύτως συνδεμένος με αυτόν, ήταν και ο Κώδικας Τιμής του Ευέλπιδος. Λίγα λόγια, όπως τα βρήκα αλλά και τα έζησα 44 χρόνια τώρα.

    Ο Κώδικας Τιμής Ευελπίδων υπάρχει εδώ και πολλές γενιές αξιωματικών, μεταφέρεται από γενιά σε γενιά Ευελπίδων και περιλαμβάνει συγκεκριμένες επιταγές.   Δεν εξαντλεί όλα όσα πρέπει να κάνει ή να έχει στο μυαλό του ο Εύελπις, αλλά θέτει το ελάχιστο όριο, κάτω από το οποίο εάν κάποιος υπολείπεται δεν είναι δυνατόν να ονομάζεται Εύελπις.

Α) Ο Εύελπις λοιπόν δεν κλέβει, δεν ψεύδεται, δεν εξαπατά, δεν συκοφαντεί, δεν κολακεύει. Τέλος, δεν ανέχεται στο περιβάλλον του ανθρώπους που κάνουν ένα από τα παραπάνω.

    Η πιστή τήρηση του κώδικα δημιουργεί συνθήκες αμοιβαίας εμπιστοσύνης και η αμοιβαία εμπιστοσύνη είναι σημαντικό στοιχείο για την ύπαρξη της ομάδας, όπως και η ομάδα είναι σημαντικό στοιχείο για την ύπαρξη της Μονάδας, που αποτελεί τη βάση του Στρατού.

Β) Ο Εύελπις δεν παραβιάζει τον όρκο του, για πίστη στη Πατρίδα, για υπακοή στο Σύνταγμα, στους Νόμους και τα ψηφίσματα του Κράτους, για αφοσίωση στο καθήκον.

Η τιμή και οι λοιπές στρατιωτικές αρετές, μέσω της στρατιωτικής αγωγής και της γνώσεως, διαμορφώνουν την ηγετική προσωπικότητα του Ευέλπιδος.

Σημείωση: Στο ξιφίδιο των Ευελπίδων είναι χαραγμένο το ρητό της ΣΣΕ:

                              «ΑΡΧΕΣΘΑΙ ΜΑΘΩΝ ΑΡΧΕΙΝ ΕΠΙΣΤΗΣΕΙ»

 Δηλαδή: Όταν μάθεις να διοικείσαι, θα μάθεις να διοικείς!

    Τα χρόνια, πέρασαν. Οι ρυτίδες ήρθαν. Τα μαλλιά μας άσπρισαν και έπεσαν. Τα προβλήματα, μας κυρίεψαν. Όμως, η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ είναι πάντα ζωντανή και πάλλεται από συγκίνηση κάθε φορά που ακούμε ή θυμόμαστε τον Όρκο που δώσαμε, τον Όρκο  που τιμούμε πάντα.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για σήμερα, παιδιά !

ΕΥΧΕΣ

Ο Πρόεδρος και τα μέλη του Δ.Σ.της Τάξεώς μας,

εύχονται σε όλους τους συμμαθητές και τις οικογένειές τους,

καθώς και στις οικογένειες των εκλιπόντων συμμαθητών μας

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

και

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ,

ο οποίος μακάρι να μην μας φορτώσει με νέα δεινά.

Να έχουμε την όλοι την υγεία μας

 και να απολαμβάνουμε έστω και τα λίγα, που μας άφησαν οι ντόπιοι και ξένοι δυνάστες.

Για το Δ.Σ.

Ο

ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Βαγγέλης Δανιάς.

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΔΙΟΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

Την Κυριακή 17 Νοεμβρίου, όπως το είχαμε προγραμματίσει, κάναμε την εκδρομή μας, την τελευταία για το 2013, στο Δίον και τον Παλαιό Παντελεήμονα.

    Ξεκινήσαμε πρωί – πρωί με την αυγούλα, 26 νοματαίοι, για να πραγματοποιήσουμε όσα είχαμε φανταστεί για αυτή την μικρή μεν, αλλά πολύ σημαντική εκδρομή. Ο λόγος που δεν αναρτήθηκαν οι εντυπώσεις μας μέχρι τώρα, είναι μια ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΒΛΑΒΗ ΤΟΥ Η/Υ, που μας κράτησε ‘’εκτός παιχνιδιού’’ για μιά εβδομάδα περίπου.

    Πολλοί θα κάνουν λογικούς συνειρμούς, για την πραγματοποίηση της εκδρομής μιά ημέρα που σε όλη την Ελλάδα επικρατεί μια ‘’αναστάτωση’’ εξ αιτίας των ‘’εορτασμών’’ μιάς επετείου. Δεν είναι του παρόντος, αλλά ενώ η επιλογή της ημέρας ήταν τυχαία, συνετέλεσε ωστε να αποφύγουμε τις τόσες ηλιθιότητες που ακουγονται και προβάλλονται κάθε χρόνο. Όμως, δεν είναι αυτό το θέμα μας.

    Πρώτη μας στάση, μικρή για καφέ και...άλλα τινά, στον Κορινό. Και μετά, φτάσαμε στο σημερινό χωριό Δίον, κοντά στο Λιτόχωρο.

    Πρώτα απο όλα, επισκεφθήκαμε το Αρχαιολογικό Μουσείο του Δίου, μέσα στο χωριό, και θαυμάσαμε τα δημιουργήματα των αρχαίων Ελλήνων Μακεδόνων προγόνων μας έχουν βρεθεί στην περιοχή. Στη συνέχεια, επισκεφθήκαμε το Αρχαιολογικό Πάρκο του Δίου, μια καταπράσινη έκταση, παρά το προχωρημένο του φθινοπώρου, και κάναμε τον περίπατό μας ανάμεσα στα αρχαιολογικά ευρήματα ( δύο αρχαία θέατρα, αρκετά Ιερά και πολλά ερείπια.) Διάχυτη η εντύπωση, πως η γή κρύβει μέσα της πολλούς ακόμα θησαυρούς στην περιοχή. Να δούμε, πότε οι σκαπάνες των αρχαιολόγων θα τους φέρουν στο φώς...

    Το Αρχαιολογικό Πάρκο είναι μεγάλο σε έκταση, και η ώρα πέρασε ευχάριστα και επιμορφωτικά χωρίς να το καταλάβουμε. Έτσι, απο το Δίον, σύμφωνα και με το πρόγραμμά μας, πήγαμε στον Παλαιό Παντελεήμονα, πάνω απο τον Πλαταμώνα, και φτάσαμε την ώρα που το στομάχι μας έδινε τα πρώτα σημάδια ανυπομονησίας.

    Χωρίς καθυστέρηση, πήγαμε κατ’ ευθείαν στην ταβέρνα στην οποία είχαμε κλείσει απο μέρες, για να επιβεβαιώσουμε τις φήμες για την προσφορά των ‘’δημιουργημάτων΄΄ της.

    Στην ταβέρνα ‘’ΑΓΝΑΝΤΙ’’, μας υποδέχθηκε ο Δημήτρης, και επιλέξαμε μιά ολόκληρη πτέρυγα για να κάτσουμε.

    Αξίζει τον κόπο, να πόύμε λίγα λόγια για αυτή τη ταβέρνα.

    Πολύ προσεγμένη διακόσμηση, με βάση το ξύλο, καθαρώτατη, με άριστη εξυπηρέτηση. Τα δε φαγητά που παραγγείλαμε, απο μιά μεγάλη ποικιλία, ικανοποίησαν απόλυτα και τους πιό απαιτητικούς απο εμάς στη νοστιμιά και την ποσότητα.

    Σε λίγη ώρα, η ταβέρνα είχε γεμίσει, και με την συνοδεία ζωντανής μουσικής, απολαύσαμε το γεύμα μας.

    Την συγκεκριμένη ταβέρνα, την συνιστώ απολύτως, σε όσους βρεθούν στην περιοχή, με την βεβαιότητα οτι θα φύγουν απολύτως ικανοποιημένοι.

    Η μέρα πλέον μικρή και οι ώρες φωτός περιωρισμένες. Έτσι, μετά το γεύμα μας, και για να ‘’χωνέψουμε’’ και λίγο, κάναμε μια σύντομη περιήγηση στο θαυμάσιο αυτό χωριό με την όντως παραδοσιακή Μακεδονική αρχιτεκτονική, χωρίς τα συνηθισμένα δημιουργήματα της...νεοελληνικής αρχιτεκτονικής που όλοι μας αποστρεφόμαστε σε παραδοσιακούς οικισμούς.

    Φύγαμε από τον Π.Παντελεήμονα για την τελευταία στάση της εκδρομής μας, το Κάστο του Πλαταμώνα, που όλοι το έχουμε δεί ταξιδεύοντας γενικώς απο την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, αλλά σπανίως σταματήσαμε να το επισκεφθούμε.

    Το Κάστρο, το θυμάμαι καλά απο την περίοδο 1965 – 70, ενώ ήταν παρατημένο εντελώς και αναξιοποίητο, τώρα έχει συντηρηθεί και αποτελεί ένα θαυμάσιο αξιοθέατο για την περιοχή. Είναι απο τα λίγα κάστρα που σώζονται πλήρη στον ελλαδικό χώρο. Είναι Ενετικό, με αξιοσημείωτη ιστορική πορεία μέχρι και το 1941.

    Κάτι όμως μας ‘’ξέφυγε’’, και όταν ανεβήκαμε επάνω, βρήκαμε ‘’ντουβάρι ‘’ την καστρόπορτα, και αυτό γιατί λειτουργεί μέχρι τις 3 το μεσημέρι. Ας μην το σχολιάσω. Παρά το οτι δεν μπήκαμε μέσα, μας δόθηκε η ευκαιρία να ατενίσουμε το απέραντο Αιγαίο πέλαγος, την ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΑΣ, καθώς και τις γύρω περιοχές. Αν και κοντά στην Εθνική Οδό, η ανάβαση είναι απότομη και δύσκολή, παρά τους διαδρόμους και τα σκαλάκια που έχουν γίνει. Ασυναίσθητα, φαντάστηκα μιά μάχη στον Μεσαίωνα, και το πρόβλημα των επιτιθέμενων. Σίγουρα, όταν έφταναν στο κάστρο θα ήταν ‘’ψόφιοι’’.

    Κατεβήκαμε λοιπόν απο το κάστρο, και ήπιαμε τον καφέ μας, σε μία καφετέρεια στο χωριό Νέος Παντελεήμονας, δίπλα στην εθνική οδό. Μην περιμένετε και πολλά πράγματα, καινούριο χωριό, κτίστηκε απο το 1965 και εδώ, όταν οι κάτοικοι του Π.Παντελεήμονα τον εγκατέλειψαν λόγω κατολισθήσεων.Εδώ, είναι κυρίαρχη η περίφημη...νεοελληνική αρχιτεκτονική. Με άλλα λόγια, προσπεράστε το.

    Με αυτά και με αυτά, γυρίσαμε στη Θεσσαλονίκη κατα τις 7.30 το βραδάκι, απόλυτα ικανοποιημένοι απο την εξόρμησή μας, και με την γενική αίσθηση πως οι συμμαθητές μας που μπορούσαν να έρθουν και δεν ήρθαν, έχασαν! Βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι που ένώ ήθελαν να έρθουν, αντικειμενικά κωλύματα τους κράτησαν μακριά.

    Και για να μην λέτε οτι είμαι μόνο λόγια, σας βάζω παρακάτω και μερικές φωτογραφίες, ‘’δια του λόγου το αληθές’’. Ά, το κοριτσάκι που βλέπετε, είναι η εγγονή μου η Μελένια, που τώρα πλέον πηγαίνει στην Πρώτη Δημοτικού, και μας έδωσε μια επιπλέον χαρούμενη και αισιόδοξη νότα, για την συνέχεια.

Ανδρέας.