15 Νοε 2015

Με ανοιχτή την «πλαϊνή» πύλη!



Ιωάννης Παρίσης
    Όλοι έχουμε δει σε διάφορες πολεμικές ταινίες, την κλασσική σκηνή όπου κάποιοι απασχολούν τον φρουρό της πύλης (δυο μεθυσμένοι, ή μια όμορφη κοπέλα, ή ένας που παριστάνει τον «σαλεμένο», ή μια γριά που «έχασε» το δρόμο της, ή μια μητέρα με μωράκι στην αγκαλιά, κοκ.) ενώ οι σαμποτέρ περνούν από το «πλάι». Κάτι ανάλογο συμβαίνει τους τελευταίους μήνες με τους μετανάστες που κατακλύζουν τα ελληνικά νησιά.
    Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, τα μεγάλα κανάλια κυρίως, μας δείχνουν συνεχώς ευγενικές νεαρές Σύριες με τα ωραία αγγλικά τους που προσπαθούν να γλυτώσουν από τον πόλεμο, ή έναν επιστήμονα που άφησε τα πάντα για να πάει προς την Ευρώπη, ή κάποιες ταλαίπωρες μανούλες με τα μωράκια τους. Εικόνες που προφανώς συγκινούν το καθένα. Μας δείχνουν ακόμα την, αναμφιβόλως όμορφη, εικόνα των τριών γιαγιάδων που ταΐζουν ένα νήπιο από τη Συρία.
    Εικόνες που απευθύνονται βέβαια στο θυμικό των τηλεθεατών, με σκοπό να τους ευαισθητοποιήσουν και να τους συγκινήσουν, με απώτερο στόχο να αποδεχθούν το θέαμα των ανεξέλεγκτης άφιξης των μεταναστών. Στη πραγματικότητα όμως αποκρύπτουν, ηθελημένα ή από αφέλεια, την πραγματικότητα, αφήνοντας την «πλαϊνή» πόρτα στη διάθεση των «σαμποτέρ».
    Τετρακόσιες χιλιάδες (400.000) μετανάστες πέρασαν από τις τουρκικές ακτές στα ελληνικά νησιά, από την αρχή του 2015, προερχόμενοι από διάφορες χώρες της Ασίας, κυρίως από τη Συρία. Όμως τα κανάλια βλέπουν μόνο 20, 50 ή 100 όντως θλιβερές και τραγικές περιπτώσεις παιδιών, γονιών, οικογενειών που έχασαν τους ανθρώπους τους. Οι υπόλοιπες εκατοντάδες χιλιάδες; Ποιοι είναι, από πού έρχονται, πού πάνε; Γνωρίζει κανείς κάτι;
    Κανείς φυσικά. Διαφορετικά, κάποιοι μπορεί να ενδιαφέρονταν να μάθουν ποιοι είναι αυτοί που περνούν τα σύνορα της χώρας σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Ίσως έτσι να ανακάλυπταν κάποιους που δεν ήταν και τόσο αθώοι ή ταλαίπωροι μετανάστες (ή πρόσφυγες ή όπως αλλιώς θέλουν τους πουν). Ίσως έτσι να εύρισκαν και τους χθεσινούς εγκληματίες που αιματοκύλισαν το Παρίσι.
    Η ανακοίνωση του Υπουργείου ΠροΠο είναι σαφής και αποκαλυπτική: «Σχετικά με την υπόθεση του συριακού διαβατηρίου που βρέθηκε στον τόπο του τρομοκρατικού χτυπήματος, ανακοινώνουμε ότι ο κάτοχος του διαβατηρίου, είχε περάσει από την Λέρο στις 3/10/2015 όπου και ταυτοποιήθηκε με βάση τους κανόνες της ΕΕ, (…)»
    «Πρόσφυγας», λοιπόν, που προσπαθούσε να «σωθεί» από τον πόλεμο στην πατρίδα του ο δράστης που πέρασε από τη Λέρο, και όχι «μετανάστης» (κατά τους φανατικούς λεξιλάγνους).
    Την κατάσταση βέβαια δυσχεραίνει η στάση της Τουρκίας και το γεγονός ότι πρόκειται για ένα κράτος χωρίς δημοκρατικές δομές και λειτουργίες που φυσικά συμπεριφέρεται ανάλογα και στις διεθνείς σχέσεις του. Οφείλει ωστόσο η Ευρώπη, έστω και με την ασυγχώρητη καθυστέρηση που έχει δείξει, να εξαναγκάσει την Τουρκία να συνεργασθεί και να συναινέσει στον έλεγχο των μεταναστών που βρίσκονται στο έδαφός της. Καταρχήν εκείνων που ενδιαφέρονται να περάσουν στην Ευρώπη. Εκεί θα πρέπει να γίνει ο έλεγχος από ειδικά συνεργεία της ΕΕ, με τη συμμετοχή και της Ελλάδας φυσικά, η κυβέρνηση της οποίας θα πρέπει να πάψει να παριστάνει τον… χρήσιμο ηλίθιο!

7 Νοε 2015

ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ, ΤΖΕΝΗ ΚΑΙ ΓΙΩΡΓΟ.



    Η Τζένη και ο Γιώργος Κα’ι’ντάρης, την 6η Νοεμβρίου απέκτησαν τον πρώτο τους εγγονό, από την κόρη τους Βάλια και τον Χρήστο Αδάμπα , και πλέουν σε πελάγη ΕΥΤΥΧΙΑΣ.
    Στους ευτυχισμένους γονείς και στους ακόμα πιο ευτυχισμένους παππού και γιαγιά, ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας,
’ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ’’
’ΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΕΙ’’
Και
‘’ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΜΑΡΩΣΕΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΠΡΟ’’
Και να μην ξεχνάτε, ότι οι παππούδες και γιαγιάδες, είναι για να κακομαθαίνουν τα εγγόνια τους.

17 Οκτ 2015

Ο Δημήτρης ο Σύρμος, μας άφησε χρόνους . . .



   
Την Πέμπτη 15 Οκτ. 2015, η οικογένεια, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συμμαθητές του στην κατάμεστη εκκλησία της Αγ. Σκέπης στην Έδεσσα, παρακολουθήσαμε την εξόδιο ακολουθία και συνοδεύσαμε το σώμα του Δημήτρη στην τελευταία του κατοικία, για να πληρωθεί το ρηθέν «χοῦς εἰ καὶ εἰς χοῦν ἀ­πε­λεύ­σει».
    Και το μεν σώμα του, το φθαρτό, κατέληξε εκεί όπου όλα τα φθαρτά καταλήγουν, το πνεύμα του όμως βρίσκεται μετά των πνευμάτων, η δε μνήμη του -- οι  αναμνήσεις που όλοι μας έχουμε -- θα μείνουν μαζί μας, για να γλυκαίνουν την πίκρα της απουσίας του.
    Δεν θα αναφερθώ στα καλά του. Όσοι τον γνώρισαν, όσοι δούλεψαν μαζί του και κυρίως, όσοι τον έζησαν, γνωρίζουν πολύ καλύτερα το ποιός πραγματικά υπήρξε ο κεκοιμημένος.
    Ξεκίνησε τη ζωή του δύσκολα. Όταν οι συνομήλικοι και οι συμμαθητές του απ’ το Γυμνάσιο χαίρονταν την φοιτητική ζωή, ο Δημήτρης διάλεξε την ζωή του Ευέλπιδος. Ως Αξιωματικός ήταν κάθε στιγμή το παράδειγμα για τους υφισταμένους του και η μοναδική αγωνία του ήταν πάντα, τα παλικαράκια που του εμπιστεύονταν η Πατρίδα να τα επιστρέψει τουλάχιστον όπως τα έστελναν οι μανούλες τους, αν όχι καλύτερα.

    Όπου υπηρέτησε γινόταν αμέσως αγαπητός τόσο μέσα στο Στράτευμα όσο και στην Κοινωνία. Κι αυτή η αγάπη και ο σεβασμός στο πρόσωπό του, κορυφώθηκαν στο τελείωμα της καριέρας του όταν τοποθετήθηκε στην Καστοριά ως Ανώτατος Διοικητής Φρουράς, από όπου και αποστρατεύτηκε.
    Οι συντοπίτες του τον λάτρευαν κι αυτός, πάντα προσπαθούσε να κρατήσει όσο μπορούσε πιο ψηλά την ιδέα του Στρατού, ακόμα και σαν απόστρατος.
    Κανείς δεν τον άκουσε ποτέ να παραπονεθεί για την αποστρατεία του κι ας πίστευαν, όλοι όσοι τον γνώριζαν, ότι θα έφθανε πολύ, πάρα πολύ ψηλά.
    Αυτός ήταν ο Δημήτρης. Ένας άνθρωπος που η καρδιά του χωρούσε τον κόσμο όλο, ένας εξαίρετος Αξιωματικός, ένας θαυμάσιος πατέρας. Ποτέ δεν απέφυγε τον αγώνα. Ήταν εκεί σε κάθε κάλεσμα και κάθε πρόκληση για να δώσει τα πάντα, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς αποκλεισμούς και αρκετές φορές σε βάρος της δικής του ζωής. Δεν απέστρεψε ποτέ το βλέμμα του, δεν γύρισε ποτέ την πλάτη του ακόμη και σ’ αυτούς που του το έκαναν. Ποτέ δεν εγκατέλειψε, μέχρι που τον κάλεσε ο Πανάγαθος.
    Πολλοί έχουμε μέσα μας ένα τεράστιο . . . ΓΙΑΤΙ !

    Ένα ερώτημα χωρίς απάντηση στους αιώνες που πέρασαν και σ’ αυτούς που θα ‘ρθουν. «ὄν­τως φο­βε­ρώ­τα­τον τό τοῦ θα­νά­του μυ­στή­ρι­ον»  γιατί, «Ἐ­πελ­θὼν ὁ θά­να­τος πάν­τα ἐ­ξη­φά­νι­σται». Όμως, τον θάνατο τον ορίζει ο Θεός.
    Προσήλθαμε λοιπόν, απλά και ταπεινά, στην τελευταία μας συνάντηση με τον Δημήτρη Σύρμο, για να καταθέσουμε φόρο τιμής, να προσευχηθούμε, και να παρακαλέσουμε τον Θεό: «Τὸ μὲν σῶ­μα αὐ­τοῦ εἰς τὰ ἐξ ὢν συ­νε­τέ­θη δι­ά­λυ­σον, τὴν δὲ ψυ­χὴν ἐν σκη­ναῖς δι­καί­ων τά­ξαι, ἐν κόλ­ποις Ἀ­βρα­ὰμ ἀ­να­παύ­σαι καὶ με­τὰ δι­καί­ων συ­να­ριθ­μή­σαι».
    Κι εμείς – εμείς που μείναμε πίσω – θα μάθουμε να ζούμε με την απουσία του, να τον θυμόμαστε, και σαν Χριστιανοί, δια του Αγίου Θυσιαστηρίου, να επικοινωνούμε μαζί του, και στην προσευχή μας να παρακαλούμε τον Πανάγαθο: «με­τὰ τῶν ἁ­γί­ων ἀ­νά­παυσον τὴν ψυ­χὴν τοῦ δού­λου Σου».
    Η Τάξη 1973 της Σχολής Ευελπίδων αποχαιρετούμε τον κεκοιμημένο συμμαθητή και φίλο Δημήτρη Σύρμο και ευχόμαστε το «Γαῖ­αν ἔ­χοι ἐ­λα­φρὰν».
    Στην  οικογένεια του και στους αγαπημένους του ευχόμαστε την «ἀ­πὸ Θε­οῦ πα­ρη­γο­ρί­αν».
Κώστας Παπανικολάου

ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΥΜΜΑΘΗΤΟΥ

Έφυγες έτσι ξαφνικά, χωρίς να πεις ούτε ένα γεια
αγάπες ,μίση, μοναξιά,για να περάσουνε στη λησμονιά
κοιμήθηκες ήσυχα γλυκά,με τα ακουστικά να σε καλούν
σε ραντεβού στον ουρανό,με τους αγγέλους να μιλούν
για μια ψυχή χρυσή, αγαπητή,  που έσβησε γλυκά
και να ζητούν οι πίκρες και οι καημοί σου να ξεχαστούν.

Τα μάτια δάκρισαν όλων μας την στιγμή που έφυγες
σε κόσμο μαγικό, για ταξίδι πολύ μακρινό.
κοίταξα ψηλά, έψαξα στα σύννεφα μήπως ξαναδώ
το χαμόγελό το ζεστό,αυτό που πάντα συνόδευει
το πρόσωπό σου,το αγαπητό,το σεμνό, το αγνό.

Aγαπητέ συμμαθητή μας Δημήτρη
κοιμήσου ήσυχα γλυκά τον ύπνο τον στερνό σου
και εμείς από εδώ κάτω θα  θυμόμαστε
τον άδικο, τον ξαφνικό και γρήγορο  χαμό σου
θα είσαι εδώ, θα είσαι παρών στην τάξη του 73
στην σκέψη μας θα βρεις φωλιά, αιθέρια παρουσία.
Λάζαρος – Κίμων Μπερβερίδης