17 Φεβ 2019

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑΣ ΤΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΣΣΕ 1973 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Ανδρέας Μελεζιάδης
    Ήτανε δίκαιο και έγινε πράξη! Για πρώτη φορά από την ίδρυση του Συνδέσμου Αποστράτων Αξιωματικών Αποφοίτων ΣΣΕ 1973 ( εμείς, δηλαδή….) αποφασίστηκε φέτος, μετά από συνεχείς παροτρύνσεις των Θεσσαλονικέων, η Ετήσια Γενική Συνέλευση και η κοπή της Βασιλόπιττάς μας, να γίνει στη Θεσσαλονίκη. Και πιστεύω πως κανείς δεν το μετάνοιωσε. Ή, μάλλον, σίγουρα το μετάνοιωσαν όσοι συμμαθητές δεν ήρθαν, ενώ θα μπορούσαν… Τελικά, στις εκδηλώσεις μας πήραν μέρος 48 συμμαθητές, σημαντικός αριθμός, που μπορούσε να είναι και μεγαλύτερος, αλλά οπωσδήποτε ικανοποιητικός.
    Φυσικά, ο «εορτασμός» δεν μπορούσε παρά να είναι τριήμερος. Μια μέρα, δεν γίνεται. Δυό μέρες, δεν φτάνουν. Τέσσερεις μέρες, είναι πολλές. Επομένως, τρείς μέρες είναι ο  κατάλληλος αριθμός για τέτοιου είδους Πανελλήνιες εκδηλώσεις.
    Όλα αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω, έγιναν από την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου, μέχρι την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2019, στην Θεσσαλονίκη και τα «πέριξ».
    Την πρώτη ημέρα, την Παρασκευή, έφτασε το λεωφορείο με το «κλιμάκιο Νοτίου Ελλάδος» το μεσημέρι. Μετά το γεύμα στη ΛΑΦΘ, έγινε τακτοποίηση στους Ξενώνες του Γ΄ΣΣ, στο πρώην 424 ΓΣΝΕ. Οι ξενώνες αυτοί, εντελώς νέοι, ήταν απαραίτητοι για την πόλη μας, και αυτό αποδεικνύεται καθημερινά. Πλήρως επιπλωμένοι, μπορούν να εξυπηρετήσουν για ολιγοήμερη παραμονή τους συναδέλφους. Ο Σύνδεσμός μας, έγκαιρα, εξασφάλισε στους ξενώνες αυτούς, την διαμονή όσων το επιθυμούσαν.
    Το βράδυ της Παρασκευής, δεν υπήρχε κανένα πρόγραμμα. Έτσι, σκεφτήκαμε στη Θεσσαλονίκη, εντελώς ανεπίσημα, να πάμε να το «ρίξουμε έξω» όπως ξέρουμε, μαζί με όσους συμμαθητές και φίλους το επιθυμούσαν. Σκεφτήκαμε, πως πολλοί έχουν συγγενείς, φίλους και γνωστούς στην πόλη και θέλουν να τους δούνε, αλλά και αρκετοί δεν θα είχαν τι να κάνουν το βράδυ. Έτσι λοιπόν, στο γνώριμο τον τελευταίο καιρό στέκι μας, την μουσική ταβέρνα «ΨΑΡΟΥ», όχι πολύ μακρυά από τους ξενώνες, μαζευτήκαμε το βράδυ, φάγαμε όπως πάντα θαυμάσια, και με την συνοδεία της μικρής μεν αλλά άριστης ζωντανής μουσικής, του…. δώσαμε να καταλάβει. Όπως πάντα, δηλαδή! Το κέφι και ο χορός μας κράτησε μέχρι αργά, όμως κάποια στιγμή έπρεπε να φύγουμε, αφού την επόμενη είχαμε από το πρωί άλλο πρόγραμμα.
    Το Σάββατο το πρωί, βάσει προγράμματος , επισκεφθήκαμε, (όσοι ήθελαν) την Ιερά Μονή του Αγίου Παϊσίου, στην Σουρωτή, καπου 20 χιλιόμετρα από το κέντρο.  Μία καινούρια σχετικά μονή, πολύ προσεγμένη, όπου βρίσκεται και ο τάφος του Αγίου Παϊσίου, του Προστάτου των Διαβιβαστών, όπως ανακηρύχθηκε πρόσφατα. Μετά την επίσκεψη, το λεωφορείο από την Αθήνα, με όσους επιθυμούσαν , έκανε ένα γύρο της πόλεως, περνώντας από  τα σημαντικώτερα αξιοθέατα, με την ανάλογη ενημέρωση από την ξεναγό που ήταν μαζί.
    Μετά το γεύμα στη ΛΑΦΘ και πάλι,  και την απαραίτητη ανάπαυση, το απόγευμα πραγματοποιήσαμε στην θαυμάσια αίθουσα τιμών της ΛΑΦΘ, την Ετήσια Γενική Συνέλευσή μας, με απολογισμούς, προτάσεις κτλ. Ξέρετε τώρα…. Τα πρακτικά της Συνελεύσεως θα δημοσιοποιηθούν, όταν συνταχθούν. Το μόνο που μπορώ να αποκαλύψω, είναι η ομόφωνη απόφαση της ΓΣ, να γίνεται μία φορά ανα τριετία η ΓΣ στην Θεσσαλονίκη.
    Στη συνέχεια, στον κάτω όροφο, στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του εστιατορίου, με την συνοδεία ορχήστρας από την Στρατιωτική Μουσική του Σώματος, κόψαμε την πίττα μας.  Μαζευτήκαμε πάνω από 110 άτομα και μας τίμησε με την παρουσία του ο Επιτελάρχης του Γ΄ΣΣ, ως εκπρόσωπος του Στρατηγού Διοικητού. Είχαμε ένα δώρο, στα πιττάκια που μοιράστηκαν σε όλους, ένα θαυμάσιο tablet της SAMSUNG. Δυστυχώς, το δώρο έμεινε στα… αζήτητα, αφού τον «παρά» δεν τον βρήκε κανένας. Εδώ, «έβαλε ο διαβολάκος την ουρά του πάλι» και ο «παράς» έμεινε στα ελάχιστα πιττάκια που περίσσεψαν. Όπου και βρέθηκε αργότερα. Όσο για την κεντρική βασιλόπιττα, ο «παράς» (χωρίς αντίκρυσμα) έπεσε στο κομμάτι του Συνδέσμου μας. Εύχομαι αυτός να είναι ένας καλός οιωνός για το μέλλον.
    Κατόπιν ο Σύνδεσμος τίμησε με αναμνηστική πλακέτα τον Πέτρο Τσαλικίδη, σαν τον τελευταίο από εμάς που έφυγε από την ενεργή υπηρεσία. Μπορεί η Τάξη μας να μην έβγαλε Αρχηγό Στρατού, όμως ανέδειξε επάξια αρκετούς Αντιστρατηγους που τίμησαν τον βαθμό τους.
    Συμπληρωματικά στο τελετουργικό, κάναμε και μία κλήρωση, με αναμνηστικά από τους Άγιους Τόπους, που ο φίλος μας Γιώργος Φωτόπουλος, (υποστράτηγος ( ΔΒ) εα   ΣΣΕ 1969) προσέφερε από τα ταξίδια του. Ο συγκεκριμένος φίλος μας, μεταβαίνει εδώ και αρκετά χρόνια, 4 με 5 φορές το χρόνο στους Άγιους Τόπους, ως συνοδός – ξεναγός. Ο τυχερός από την κλήρωση, ήταν ο Τάσος Φερφέλης, που με ιδιαίτερη χαρά παρέλαβε την τσαντούλα με τα περιεχόμενά της.
    Και μετά τα… τελετουργικά, και αφού ολοκληρώσαμε το δείπνο μας, άρχισε το… «νταβαντούρι»! Στην ορχήστρα της ΣΜ, προστέθηκαν τρείς καλλιτέχνες ( τραγούδι και όργανα) την παρουσία των οποίων εξασφάλισε ο Σύνδεσμος, που συνέβαλαν αποφασιστικά στην δημιουργία αμείωτου κεφιού σε όλους μας.  Εδώ διακρίθηκαν για τις ικανότητες και δεξιότητές τους, οι «συνήθεις ύποπτοι», ο Γιάννης με το τραγούδι, ο Γρηγόρης με το τραγούδι επίσης, ο Γιώργος με το «μεθυσμένο ζεϊμπέκικο», ο άλλος Γιώργος με το «γυμναστικό ζεϊμπέκικο», ο Μπάμπης με το «ακίνητο ζεϊμπέκικο» , ο Σπύρος, ο Μανώλης, ο Στάθης, ο Πέτρος, ο άλλος Πέτρος, ο Δημήτρης, και αρκετοί άλλοι, καθώς και πολλές κυρίες. Φυσικά, «Το παπάκι πάει στην ποταμιά» αλλά ακόμα δεν έφτασε, τα «Λιανοχορταρούδια» είχαν την τιμητική τους, και το «Μήλο μου κόκκινο» ακόμα δεν.. φαγώθηκε! Όμως, όλα τα καλά, κάποτε τελειώνουν, η ΛΑΦΘ δεν έχει απεριόριστο ωράριο, και την επομένη είχαμε εκδρομή. Κάποια λοιπόν μεταμεσονύκτια ώρα, απόλυτα ευχαριστημένοι, πήγαμε για ύπνο…..
    Την Κυριακή, τελευταία ημέρα, είχαμε προγραμματίσει ημερήσια εκδρομή στη Βεργίνα. Όλοι μας είχαμε πάει στο παρελθόν, όμως είχαν περάσει αρκετά χρόνια. Άλλωστε, μια επίσκεψη στην κοιτίδα των ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ, είναι πάντα χρήσιμη για να μας θυμίζει τη Ιστορία μας. Βέβαια, εμείς δεν έχουμε ανάγκη από υπενθυμίσεις, γιατί ΞΕΡΟΥΜΕ!
    Ξεκινήσαμε με δύο λεωφορεία και μετά από ένα σύντομο καφέ ( και… άλλα τινά…. ) στο δρόμο, φτάσαμε στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας. Οι δύο άριστες ξεναγοί μας, η μία εκ των οποίων ήταν η γνωστή μας Ευγενία Κούκουρα, μας ενημέρωσαν άριστα για την Βεργίνα, και όχι μόνον…. Δυστυχώς, δεν μπορέσαμε να πάρουμε φωτογραφίες από το εσωτερικό λόγω απαγορεύσεως ( αυτό πουθενά δεν το κατάλαβα) και έτσι περιοριστήκαμε στο εξωτερικό. Οπωσδήποτε, υπάρχει μεγάλη βελτίωση στον χώρο, όμως λίγες εκατοντάδες μέτρα παραπέρα, βρίσκεται το κτίριο που προορίζεται για Αρχαιολογικό Μουσείο, που ενώ είναι έτοιμο, κοντεύει να πέσει από την εγκατάλειψη. Μην το ψάχνετε…. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ!
    Μετά την Βεργίνα, ακολούθησε τη Βέροια, όπου είχαμε προγραμματίσει να γευματίσουμε στη ΛΑΦ ΒΕΡΟΙΑΣ, όπως και έγινε. Βεβιασμένα, σχετικά, αφού οι εκ της Νοτίου Ελλάδος προερχόμενοι έπρεπε να ξεκινήσουν το ταξίδι της επιστροφής, που δεν ήταν και μικρό….
    Εμείς οι υπόλοιποι, με την ξεναγό μας, επισκεφθήκαμε την γραφική Εβραϊκή συνοικία, κοντά στη ΛΑΦΒ, σαν μια ενημερωτική βόλτα. Αφού απολαύσαμε τον καφέ μας στη Βέροια, ξεκινήσαμε και εμείς με την σειρά μας για την επιστροφή στη Θεσσαλονίκη.
    Με λίγα λόγια, έτσι περάσαμε το τριήμερο, και πιστεύω να το ευχαριστηθήκαμε όλοι. Ήταν μια ευκαιρία, να ξαναβρεθούμε οι συμμαθητές, μετά από πολλά χρόνια μερικοί, και να ξαναθυμηθούμε τα παλιά. Τώρα, με μεγάλη προσμονή, περιμένουμε τις επετειακές εκδηλώσεις του Σεπτεμβρίου, για τα 50 χρόνια από την είσοδό μας στη ΣΣΕ.
    Ιδιαίτερη χαρά, μας προξένησαν κάποιοι συμμαθητές που ήρθαν με το ΙΧ τους από πόλεις μακρυά από τη Θεσσαλονίκη. Τους ευχαριστούμε για αυτό.
    Μία ιδιαίτερη μνεία, αξίζει σε όλους όσους με τις προσπάθειές τους συνέβαλαν τόσο στον προγραμματισμό όσο και στην υλοποίηση του προγράμματος. Καλύτερο δεν θα μπορούσε να είναι, εκτός από κάποιες λεπτομέρειες ανάξιες λόγου.
    Όμως, όσα και να γράψω, είαι απλώς «κουβέντες». Καλύτερα θα ήταν εάν σας άφηνα να απολαύσετε κάποιες από τις φωτογραφίες  των εκδηλώσεών μας. Το σύνολο των φωτογραφιών, έχει αποσταλεί ήδη με ε-μαιηλ σε όλους τους συμμαθητές, παρόντες και απόντες.
Ανδρέας

9 Δεκ 2018

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΣΙΡΟΓΙΑΝΝΗ


Ήταν θυμάμαι μέσα του περασμένου Αυγούστου όταν ο φίλος και συμμαθητής Γιώργος Τσούσης μου ζήτησε το τηλέφωνο του Νίκου.
     «Είδα  Στέλιο» ,μου είπε, «στο όνειρό μου τον Νίκο τον Τσιρογιάννη πολύ στενοχωρημένο.  Παίρναμε λέει τις μεταθέσεις από την Σχολή Πολέμου και τον Νίκο τον έστελναν σε κάποια πολύ δύσκολη Φρουρά. Γιώργο , είπε, δεν θα αντέξω αυτή την μετάθεση. Θα πεθάνω. Τι θα κάνω εγώ εκεί που με στέλνουν με το παιδί μου τον Αντώνη; Δεν έλαβαν καν υπόψη τους αυτά που τους έγραψα. Δεν μπορώ, θα πεθάνω».
    Το όνειρο ήταν σημαδιακό. Ο Νίκος έφυγε για πάντα.
    Και σήμερα, λίγες μέρες μετά την γιορτή του αντί για χρόνια πολλά, μιλάμε για χρόνια τελειωμένα. Κρίμα πολύ κρίμα.
    Πέρασαν σαράντα δύσκολες ημέρες από τότε που ένας αγαπημένος συμμαθητής, ένας εξαίρετος φίλος, ένας άξιος Στρατηγός, ο Νίκος Τσιρογιάννης μας αποχαιρέτησε για το μεγάλο του ταξίδι.
    Ούτε στα πιο εφιαλτικά μου όνειρα δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα είχα το θλιβερό προνόμιο να γράφω λόγια στη μνήμη του.
    Μάλλον ως ανέκδοτο από εκείνα τα ωραία που έλεγε με το μοναδικό του χιούμορ θα μπορούσε να εκληφθεί.
    Σαν κεραυνός έπεσε επάνω μας εκείνο το πρωί  της Πέμπτης το θλιβερό μαντάτο του θανάτου του.
    Μα πως είναι δυνατόν αυτός που έδινε με την παρουσία του ζωή και ζωντάνια σε όλους να φεύγει τόσο σύντομα και τόσο ξαφνικά;
    Η είδηση του θανάτου του, συγκλόνισε φίλους και συναδέλφους. Γιατί όλοι γνωρίζαμε τη θαλερή και ακμαία πνευματική και σωματική του υγεία, και την θαυμάζαμε.
    Για μας ήταν σε όλα ακαταμάχητος.
    Ο θάνατός του προκάλεσε βαθύτατη οδύνη σε όλους όσους  είχαν την ευτυχία να τον γνωρίσουν και να τον αγαπήσουν.
    Στέρησε την πολυαγαπημένη του οικογένεια από την τόσο σημαντική παρουσία του γιατί ήταν η ελπίδα τους για το αύριο και το μοναδικό τους στήριγμα για τα δύσκολα της καθημερινότητάς  τους.
    Αποχαιρέτησε έτσι ξαφνικά και σύντομα την πολυαγαπημένη του σύζυγο Μαρίκα την λατρεμένη του κόρη Ιωάννα που τόσο υπερήφανος αισθανόταν για την λαμπρή σταδιοδρομία της και τις επιτυχίες της και άφησε απαρηγόρητο τον πολύπαθο γυιο του Αντώνη που από την ημέρα που έφυγε για το μεγάλο του ταξίδι ψάχνει απελπισμένα την παρουσία του στο σπίτι και δεν την  βρίσκει πουθενά.
    Αποχαιρέτησε με το ωραίο του χαμόγελο χωρίς να δώσει πολλές εξηγήσεις τα αγαπημένα του αδέλφια και όλους τους συγγενείς και  φίλους. Και χωρίς να μας προετοιμάσει αποχαιρέτησε και όλους εμάς τους συμμαθητές του από τη Σχολή Ευελπίδων καθώς και τους συναδέλφους του που τον αγαπήσαμε , για τον ακέραιο χαρακτήρα του, την ευθύτητά του, τον ορθό λόγο του, την πολυμάθειά του, τον άριστο επαγγελματισμό του και πάνω απόλα για το μοναδικό του χιούμορ. Συνήθιζε φεύγοντας από την παρέα  να μας λέει κάποιο από τα ωραία ανέκδοτά του που μας έκανε όλους να γελάμε και να αναπολούμε και επιζητούμε πάντα την παρουσία του. Και τώρα..σιωπή.  Αβάσταχτος πόνος. Δάκρυα και στεναγμός για τον πρόωρο και ξαφνικό χαμό του.
    Πορευτήκαμε μαζί από την Σχολή Ευελπίδων και μέχρι σήμερα επί 50 χρόνια αγαπημένοι και αχώριστοι.  Μαζί στα δύσκολα και ενωμένοι στα απρόσμενα χτυπήματα που μας επεφύλασσε αυτή η μακρόχρονη πορεία μας. Και τώρα εκεί ψηλά θα έχει ήδη συναντήσει τους αγαπητούς μας συμμαθητές, τον Γιώργο Μεσαρχάκη, τον Θόδωρο  Φωτόπουλο, τον Βασίλη Καρούζο, τον Νίκο Βουλώνη, τον Αντώνη Φραγκή, τον Κώστα Κουκουφίκη και τον Δημήτρη Σύρμο που έφυγαν ενωρίτερα και όλο και κάποιο αστείο θα τους λέει.
    Ξέρω ότι στον Νίκο δεν του άρεσαν λόγια κολακευτικά για τον εαυτό του παρότι τα άξιζε .
    Η σταδιοδρομία του στο στρατό ήταν λαμπρή και διακρίθηκε όπου και αν υπηρέτησε.
    Διακρινόταν πάντοτε για την ευρυμάθειά του τον άρτιο επαγγελματισμό του την επιμονή του να μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις του στους στρατιώτες και τους νεώτερους συναδέλφους του πράγματα για τα οποία, κέρδιζε πάντα την εκτίμηση των ανωτέρων του και τον σεβασμό και την αναγνώριση των κατωτέρων του.
    Ήταν πάντα πιστός στο έργο του και δεν παρεξέκλινε ποτέ από τις αρχές του.
    Η αφοσίωσή του στο έργο του ήταν υποδειγματική.
    Παντρεύτηκε την αγαπημένη του Μαρίκα και απέκτησε τα βλαστάρια του τον Αντώνη και την Ιωάννα.
    Η Πατρίδα τον τίμησε με τα ανώτατα αξιώματα και του εμπιστεύθηκε την σημαντική θέση του Ακολούθου Άμυνας στην Ουάσιγκτον.
    Μετά την αποστρατεία του αφοσιώθηκε αποκλειστικά στην οικογένειά του η οποία ,πολλές φορές, λόγω της ιδιομορφίας του επαγγέλματος εστερείτο της παρουσίας του.
    Επειδή γνωρίζω ότι δεν θα ήθελε να αναφερθώ σε περισσότερες λεπτομέρειες θα ήθελα να κλείσω με ένα σχόλιο κάποιου υφισταμένου του στο στρατό από τα πολλά εκείνα που γράφτηκαν με το άκουσμα του θανάτου του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
    Έγραψε λοιπόν ο συνάδελφος και υφιστάμενός του σε κάποια μονάδα Γιάννης Λάζος.
    «Έφυγε ο ορισμός του ΑΝΘΡΩΠΟΥ του ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ του ΔΙΟΙΚΗΤΟΥ του ΣΥΖΥΓΟΥ του ΠΑΤΕΡΑ. Έφυγε ένας από τους καλύτερους Ανθρώπους που γνώρισα, συνεργάστηκα σαν υφιστάμενος, διδάχτηκα πολλά, πήρα αγάπη αναγνώριση βοήθεια και σεβασμό..Ο Τσιρογιάννης από μόνος του δίδασκε ΗΘΙΚΗ… κρίμα… πολύ κρίμα… και γι αυτόν που πάει αλλά και για την οικογένειά του..Ας είναι ελαφρύ το χώμα σου Κύριε Διοικητά. Αναπαύσου εν ειρήνη.» 
    Και επειδή φίλε Νίκο η μέγιστη ικανοποίηση του καθενός από εμάς που υπηρετήσαμε την Πατρίδα είναι η αναγνώριση εκ μέρους των υφισταμένων μας, εκτιμώ ότι το παραπάνω μήνυμα είναι ότι καλλίτερο  θα περίμενε να ακούσει κανείς τελευτώντας τον βίον του.
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Αττικής γης που τον σκεπάζει.
    Είθε ο Πανάγαθος Θεός να τον αναπαύει μετά των δικαίων και να δίνει την εξ ύψους παρηγορία στην οικογένειά του και τους αγαπημένους του.
    Αιωνία του η Μνήμη.
    ΑΘΑΝΑΤΟΣ.
Στέλιος Καστραντάς
Αθήνα,9 Δεκεμβρίου 2018