Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ, 23 ΚΑΙ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

Ανδρέας Μελεζιάδης

    Πέρασαν δυό εβδομάδες και σήμερα αξιώθηκα να γράψω λίγα πράγματα για την εκδρομή μας στα Γιάννενα… Φόρτος «εργασίας» λές και ξεμπερδεύεις. Άσχετο εάν δεν υπάρχει εργασία…

    Μετά από πολλές περιπέτειες, και ενώ οι προοπτικές ήταν να έχουμε μεγάλη συμμετοχή και από Αθήνα, πράγμα που θα μας ευχαριστούσε ιδιαίτερα, τελικά εμείς, οι… «συνήθεις ύποπτοι» την πραγματοποιήσαμε, και δεν μετανοιώσαμε ούτε στιγμή, αφού περάσαμε υπέροχα, κατά γενική ομολογία. Βοήθησε και ο καιρός, παρά τις άσχημες προβλέψεις της ΕΜΥ. Είπαμε, είμαστε τυχεροί…. Ή μας αγαπάει ο Θεός….

    Σάββατο πρωί – πρωί με τη δροσούλα, από την γνωστή μας αφετηρία, το Γ΄ΣΣ ( που επι σειρά ετών μας διευκολύνει, επιτρέποντας να παρκάρουμε μέσα τα αυτοκίνητά μας ) ξεκινήσαμε , μια χαρούμενη παρέα, με καλή διάθεση, και με όλα τα στοιχεία για να περάσουμε ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε μια από τις πιο όμορφες και γραφικές πόλεις της πατρίδας μας, τα Γιάννενα. Ήμασταν ο Γιώργος, ο Τάσος, ο Θανάσης, ο Βαγγέλης, ο Θωμάς, ο άλλος Γιώργος, εγώ, ο Σταύρος, ο Κώστας, ο Γρηγόρης από συμμαθητές και ο Γιάννης, ο Θόδωρος και ο Γιώργος από φίλους μας. Στο δρόμο, πήραμε και τον Πέτρο που κατέβηκε στην Κοζάνη, και … «έκλεισε το καρέ» !

    Ο καιρός, το άριστο λεωφορείο, ο καλός οδηγός, ο καλός δρόμος και η καλή μας διάθεση, μας έφεραν στην πρώτη μας στάση, στο Μέτσοβο. Αν και πρωί ακόμα, η «εύοσμος κνίσσα» πλανιόταν στον αερα, προδιαθέτοντας για γαστριμαργικές ατασθαλίες, μέχρι τελικής πτώσεως… Όμως δεν ήταν αυτός ο σκοπός μας. Επισκεφθήκαμε την περίφημη «Πινακοθήκη Αβέρωφ» και θαυμάσαμε τους πίνακες αλλά και τις παλιές φωτογραφίες της έκθεσης. Αξίζει τον κόπο, όποιος περάσει από το Μέτσοβο, να την επισκεφθεί. Επειδή είχαμε άνεση χρόνου, απολαύσαμε τον καφέ μας και περιηγηθήκαμε στα τουριστικά μαγαζιά , όπου επικρατούσαν τα τυροκομικά προϊόντα γενικώς, και τα είδη λαϊκής τέχνης.

    Μετά το Μέτσοβο, το πρόγραμμά μας προέβλεπε την επίσκεψη στο Σπήλαιο των Ιωαννίνων. Επανεκτιμήσαμε τα δεδομένα ( πολλά σκαλοπάτια, και χρόνος αφού η ξενάγηση ήθελε πάνω από μία ώρα ) και με συντριπτική πλειοψηφία αποφασίσαμε να μην το επισκεφθούμε, αν και είχαμε κλείσει «ραντεβού» για την ξενάγηση, το οποίο ακυρώσαμε. Συντέλεσε και το ότι όλοι οι άνδρες της παρέας το είχαμε επισκεφθεί παλιότερα, με την ΣΣΕ στα ταξίδια μας.

    Φτάσαμε με το καλό στα Γιάννενα, μεσημέρι πλέον, και αφού τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο μας το «ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ», κάναμε ένα περίπατο μέχρι την Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Ιωαννίνων, όπου είχαμε κανονίσει για το γεύμα μας, το οποίο μας ικανοποίησε πλήρως, όπως και η προθυμία και ευγένεια όλοι του προσωπικού της Λέσχης.

    Μετά την ανάπαυσή μας στο ξενοδοχείο, πήγαμε για περιήγηση και καφέ μέσα στην παλιά πόλη, στο κάστρο. Μέσα από τα γραφικά πεντακάθαρα δρομάκια, φτάσαμε στην κορυφή και θαυμάσαμε την θέα της λίμνης από εκεί. Τελικά, αυτός ο Αλή Πασάς, ήξερε και διάλεγε μέρη! Καθήσαμε σε ένα παλιό κτίριο που είχε αξιοποιηθεί σαν καφετέρια, και απολαύσαμε παραδοσιακό καφέ ( ξέρετε τώρα, με το μπρίκι και λουκουμάκι ) και συζήτηση.

    Η ώρα πέρασε πολύ ευχάριστα, και ξεκινήσαμε για την λίμνη, όπου είχαμε κλείσει τραπέζια σε μία μουσική ταβέρνα, για το δείπνο μας και για να περάσουμε μια ευχάριστη βραδυά. Φτάσαμε στην παλιά, γραφική ταβέρνα «ΣΤΟΑ ΛΟΥΛΗ», και οι προσδοκίες μας επαληθεύτηκαν, τόσο στο φαγητό, όσο, κυρίως στο μουσικό πρόγραμμα που ακολουθούσε. Ρίξαμε τις «βόλτες» μας στην αυτοσχέδια πίστα, ο δε «συνήθης ύποπτος» Γρηγόρης τραγούδησε όπως πάντα, αυξάνοντας το κέφι όλων των παρευρισκομένων και παρασύροντας στη πίστα τον Βαγγέλη κα το Γιώργο ( άλλο που δεν ήθελαν… ) να ρίξουν τις στροφές τους. Κάποια στιγμή, μετά από την «1η πρωϊνή», φύγαμε για το ξενοδοχείο μας. Κατά τη διαδρομή μας, είδαμε και πως διασκεδάζει η νεολαία στα Γιάννενα. Όπως διασκεδάζει παντού!

    Το πρωί, μετά το πρωϊνό μας στο ξενοδοχείο, φορτώσαμε τα πράγματά μας στο λεωφορείο και ξεκινήσαμε για τη λίμνη, από την προκυμαία της οποίας πήραμε το καραβάκι για να μας πάει στο νησάκι, πόλο έλξεως για τους τουρίστες. Σύντομη διαδρομή, ούτε 10 λεπτά.

    Μέσα από τα γραφικά δρομάκια, γεμάτα με τουριστικά μαγαζιά που δεν είχαν ανοίξει καλά – καλά ακόμα, προσκυνήσαμε και εκκλησιαστήκαμε για λίγο στην παλαιά ( ‘όπως όλα στο νησί ) εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και σε λίγες δεκάδες μέτρα φτάσαμε στο περίφημο Μουσείο του Αλή Πασά. Το «θαυμάσιο» είναι λίγο για να περιγραφεί. Κατά την ξενάγηση, από μεγαφώνων ενημερωνόμασταν για όλη την ιστορία του Αλή Πασά, από την αρχή του μέχρι τον θάνατό του σε αυτό το μέρος.  Πηγαίνοντας να πάρουμε το καραβάκι για την επιστροφή, τα μαγαζιά είχαν ανοίξει όλα και μας περίμεναν. Κάποιοι από εμάς, πήραν αναμνηστικά, και κάποιοι άλλοι έκατσαν για καφέ.

    Πήραμε και πάλι το καραβάκι, για να επιστρέψουμε στην πόλη. Εκεί, μπήκαμε στο λεωφορείο μας και ξεκινήσαμε για το τελευταίο αξιοθέατο που είχαμε στο πρόγραμμά μας, το πασίγνωστο «Μουσείο Βρέλλη» με τα κέρινα ομοιώματα. Το μουσείο παλιά, λειτουργούσε μέσα στην πόλη, απέναντι από την πύλη του κάστρου. Πριν από αρκετά χρόνια, ο Βρέλλης το μετέφερε εκτός Ιωαννίνων, γιατί τα εκθέματα δεν ήταν δυνατόν να χωρέσουν στο παλιό. Πολύ αξιόλογα όλα, με τέχνη και μεράκι φτιαγμένα από τον Βρέλλη που δεν είναι πλέον κοντάμας…. Μακάρι να βρεθεί συνεχιστής του έργου του. Τα εκθέματα, ήταν σκηνές και πρόσωπα από όλη την Ελληνική Ιστορία. Δυστυχώς, δεν επιτρεπόταν η λήψη φωτογραφιών, το δε προσπέκτους που πήρα για τα το «σκανάρω», κατάφερα να το χάσω!

    Η εκδρομή μας, ουσιαστικά είχε πλέον τελειώσει. Γυρίσαμε στα Γιάννενα, γευματίσαμε και πάλι στη ΛΑΦΙ και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής, με μία ολιγόλεπτη στάση στο Μέτσοβο και πάλι, μήπως κανείς από εμάς ήθελε να αγοράσει τυριά κτλ.

    Κατά την επιστροφή, ο Γρηγόρης μας δημιούργησε απερίγραπτο άγχος, γιατί ήθελε να προλάβει να δεί τον αγώνα ΑΕΚ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, που τον ενδιέφερε πολύ. Στο τέλος, φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη λίγο μετά τις 8.30 το βράδυ, και έτσι ο Γρηγόρης έχασε μόνο ένα τέταρτο του αγώνα, το αποτέλεσμα του οποίου μάλλον τον απογοήτευσε. Εδώ που τα λέμε, εάν έπαιζε ο ΗΡΑΚΛΗΣ ( αναμνήσεις… ) και εγώ το ίδιο θα ήθελα.

    Πρέπει όλοι μας, να ευχαριστήσουμε

        Τον Βαγγέλη, που μας έκλεισε την άριστη ταβέρνα το Σάββατο το βράδυ και που συνεχώς μας ξεναγούσε για τα αξιοθέατα.

        Την VIII Ταξιαρχία Πεζικού. Που ανταποκρινόμενη στο αίτημά μας, μας διέθεσε ιδιαίτερη αίθουσα για τα δύο γεύματά μας.

        Την Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Ιωαννίνων, που μετά από συνεννόηση μας παρέθεσε τα καλομαγειρευμένα γεύματα και μας εντυπωσίασε με την ευγένεια και προθυμία του προσωπικού της

        Το πρακτορείο που μας διέθεσε άριστο καινούριο λεωφορείο και οδηγό.

        Όλους εμάς, που με την καλή διάθεσή μας, φροντίσαμε να πραγματοποιήσουμε μια ομολογουμένως πολύ καλή εκδρομή ώστε να γεμίσουμε τις «μπαταρίες» μας που μάλλον είχαν αδειάσει.

    Λυπόμαστε, που λίγοι συμμαθητές, που έρχονται σε κάθε εκδρομή, δεν μπόρεσαν για λόγους ανεξάρτητα από τη θέλησή τους, να έρθουν μαζί μας.

    Με την ελπίδα πως σύμφωνα με τις δυνατότητές μας θα ξαναεκδράμουμε « σε άλλους τόπους και άλλες πολιτείες», κλείνω αυτή την περιγραφή με την ελπίδα πως διαβάζοντάς την όσοι μεν ήρθαν θα την αναπολήσουν, όσοι δε δεν ήρθαν, θα ζηλέψουν!

    Οι φωτογραφίες, για του λόγου το αληθές!

Ανδρέας Μελεζιάδης

ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

    

Το  Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 , η Όλγα και ο Γιάννης Στεργίου, πάντρεψαν τον γιό τους Κωνσταντίνο  με την Ευγενία Κουκαρούδη   στη Πτολεμαϊδα, στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Εμπορίου Πτολεμαϊδος.

    Ακολούθησε δεξίωση στο Κτήμα «Ξένιος Οίκος Άψης» στο Εμπόριο Πτολεμαϊδας.

    Στο μυστήριο ήταν παρόντες πολλοί προσκεκλημένοι, μεταξύ των οποίων και όσοι συμμαθητές προσκλήθηκαν και  ήταν δυνατό να παραστούν.

    Στο νέο ζευγάρι Κωνσταντίνο και Ευγενία, ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας

ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ

ΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΟΥΝ 

και

ΚΑΛΟΥΣ  ΑΠΟΓΟΝΟΥΣ

ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ, ΕΛΕΝΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΣΗ!

  Η Έλενα και ο Θανάσης Κοτσάνης, την 11^η Αυγούστου απέκτησαν τον πρώτο τους εγγονό, από την κόρη   τους Μαρίνα  και τον Αντώνη Κερεμλόγλου , και πλέουν σε πελάγη ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

    Στους ευτυχισμένους γονείς και στους ακόμα πιο ευτυχισμένους παππού και γιαγιά, ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας,

‘’ΝΑ ΣΑΣ ΖΗΣΕΙ’’

‘’ΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΕΙ’’

Και

‘’ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΜΑΡΩΣΕΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΠΡΟ’’

Και να μην ξεχνάτε, ότι αποστολή των παππούδων και γιαγιάδων, είναι για να κακομαθαίνουν τα εγγόνια τους.

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΕΥΧΕΣ

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΑΞΕΩΣ 1973 ΣΤΗΝ ΘΗΒΑ

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΤΑΞΕΩΣ 1973 ΣΤΗΝ ΘΗΒΑ

(ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ-ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ-ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ)

            Την Κυριακή 5 Μαρτίου 2017, πραγματοποιήθηκε η προγραμματισμένη εκδρομή στην Θήβα, προκειμένου να γίνει η ετήσια Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου μας, η κοπή της βασιλόπιτας κατα τα ειωθότα και παράλληλα αυτό να αποτελέσει ευκαιρία για απόδραση απο την Αθήνα και ψυχαγωγία. Την φιλοξενία ανέλαβαν οι δύο Θηβαίοι συμμαθητές μας, ο δήμαρχος Θηβαίων (ήδη διανύει την δεύτερη θητεία του), Σπύρος Νικολάου και ο Γιάννης Δαλιάνης, αμφότεροι εκλεκτοί και αγαπητοί.

            Ολοι οι οιωνοί ήταν άριστοι. Τα πάντα προμήνυαν ένα όμορφο αποτέλεσμα. Πράγματι, αυτή η Κυριακή ξημέρωσε με τις καλύτερες συνθήκες. Ο Θεός μάζεψε τα σύννεφα και ο Αίολος για χάρη μας, φυλάκισε τους αέρηδες μέσα στον ασκό του. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές για εκδρομή. Μία πρώϊμη, λαμπρή ανοιξιάτικη μέρα, μας καλημέρισε στο πρωϊνό μας ξύπνημα. Το στερνό  αστέρι της αυγής, βλεφάριζε αχνό, ψηλά μέσα στον ολοκάθαρο ουρανό της Αττικής. Στις φυλλωσιές μιάς λεμονιάς, ένας κότσυφας καλοδέχεται την αυγή, ενώ μιά καρδερίνα του απαντάει χαρούμενα απ΄το κλουβί τής απέναντι εξώπορτας, ξεχνώντας για λίγο την αιχμαλωσία της. Η θάλασσα του Σαρωνικού, λαμποκοπάει σαν ασημένιο κάτοπτρο, που μέσα του κατοπτρίζεται ο ίδιος ο Θεός. Τα πέυκα ριπιδίζουν την κρυστάλλινη δροσιά της αυγής, με τις πυκνές πευκοβελόνες τους.

            Ενα σύχρονο λεωφορείο, μας περιμένει στου ΠΑΠΑΓΟΥ, έξω απο το γνωστό Cafe Verde. Ολοι έρχονται κεφάτοι. Με τέτοιες συνθήκες πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά? Είχαν μαζευτεί εκεί ο Βύρωνας Μαυροδόπουλος, ο Δημήτρης Φράγκου, ο Γιώργος Ρούγγας, ο Ραφαήλ Κουλούρας, ο Δρόσος Κατσαγούνος, ο Αποστόλης Μπόκαρης, ο Δημήτρης Μπελιβανάκης, ο Μανώλης Βάσιλας, ο Μανώλης Κρασανάκης, ο Μπάμπης Γηραλέας, ο Μπάμπης Πολύμερος, ο Θανάσης Χάλικας, ο Στάθης Στρατάκος, ο Πέτρος Χρυσικός, ο Ποθητός Λέπουρας, ο Νίκος Χριστοδουλόπουλος, τα μέλη του ΔΣ (Παναγιώτης Ψυχογυιός, Δημήτρης Τσιλινίκος, Δημήτρης Παυλής, Δημήτρης Χ''ηλιάδης, Στυλιανός Καστραντάς, Αλέξανδρος Πετρόπουλος). Επίσης μας τίμησε με την συμμετοχή της η Λίτσα Φραγκή.

            Ακολουθούν χαιρετούρες, αγκαλιές, προσμονή, αναμονή. Αυτό το μικρό χρονικό διάστημα της

προαναχωρητικής αναμονής, είναι απο τις πιό ενδιαφέρουσες στιγμές. Πρέπει να πείς όσο το δυνατόν περισσότερα, με όσο το δυνατόν περισσότερους.

            Την προκαθορισμένη ώρα, επιβιβαζόμαστε και ξεκινάμε. Καθυστερήσεις δεν υπήρχαν, αστοχίες δεν παρατηρήθηκαν, απρόοπτα δεν υπήρχαν. Ολα πρίμα. Στους δρόμους της Αθήνας, ελάχιστα αυτοκίνητα κινούνται (Κυριακή πρωί είναι). Αυτό μας διευκολύνει να απεγκλωβιστούμε γρήγορα απο τον πολεοδομικό ιστό και να μπούμε γρήγορα  στον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο της Αττικής Οδού, που στο σημείο αυτό διασχίζει τις καταπράσινες ΒΔ πλαγιές του Υμηττού, ο οποίος στην αρχαιότητα φιλοξενούσε πολλά ιερά.

            Πριν καλά καλά το καταλάβουμε, βρισκόμαστε ήδη στην εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας. Ανατολικά μας, στους πρόποδες της Πεντέλης, (αρχαίο όνομα Βριλησσός), απλώνεται νωχελικά η Κηφισιά, (αρχαία Κηφισίς), απο την οποία κατάγονταν ο κωμικός ποιητής Μένανδρος. Δυτικά μας, ο πολύπαθος Δήμος Αχαρνών, ο πολυπληθέστερος Δήμος της αρχαιότητας.

            Κινούμαστε με ταχύτητα και τα πάντα περνάνε μπροστά μας κινηματογραφικά. Θα πρέπει να πιώ νερό απο την πηγή της Ιπποκρήνης και να επικαλεστώ την βοήθεια των Μουσών, για να μπορέσω να γράψω και να περιγράψω την εκδρομή μας και να την συνδέσω με το τον τόπο που εξελίσσεται. Θα πρέπει να συνθέσω στον νού μου, εικόνες του μύθου, και της ιστορίας και να τις τοποθετήσω στον χώρο.

            Η διαδρομή Αθήνα-Θήβα, είναι μιά μικρή διαδρομή. Μιά διαδρομή όμως, με τόσα ενδιαφέροντα γεωγραφικά, μυθολογικά και ιστορικά στοιχεία, που για να τα περιγράψει κανείς θα έπρεπ να συγγράψει ογκώδεις τόμους. Γι αυτό περιορίζομαι σε συνοπτική αναφορά.

            Αφίδνες: Η πατρίδα του μεγάλου στρατηγού Καλλιμάχου και των γεφυραίων Αρμοδίου & Αριστογείτωνος

            Ανατολικά και μέσα απ' τα μικρά παράθυρα που αφήνει η βλάστηση, βλέπουμε τμήματα της πανέμορφης λίμνης του Μαραθώνα, ενώ στ΄αυτιά μας νιώθουμε ότι αντηχεί η κλαγγή των όπλων του Μιλτιάδη, ο ηρωϊκός αγώνας του Αισχύλου και η ανεπανάληπτη εικόνα του αδελφού του, του Κυναίγειρου, να κρατάει το περσικό πλοίο με το μοναδικό μέσο που του απέμεινε, τα δόντια του. Βλέπομε θαρρείς μπροστά μας τους θρυλικούς αυτούς Μαραθωνομάχους να συντρίβουν την αυτοκρατορία των χρυσοφόρων Μήδων.

            Συνεχίζουμε την διαδρομή. Δυτικά μας υψώνεται μεγαλόπρεπη και περήφανη, αλλά ταυτόχρονα

και προστατευτική, καταπράσινη, (σε πείσμα των εμπηστών), και πανέμορφη Πάρνηθα, το ψηλότερο βουνό της Αττικής, με υψόμετρο 1413 μέτρα.

            Στα ανατολικά μας η περιοχή του Ωρωπού, όπου ο Σωκράτης πολέμησε πιό γενναία από όλους, και κουβάλησε στην πλάτη συμμαχητή του, σώζοντας την ζωή του.

            Ο συνήθως αγριεμένος Νότιος Ευβοϊκός, που βρέχει τα ανατολικά εδάφη της Αττικής και της Βοιωτίας, σήμερα είναι ιδιαίτερα ήρεμος και φιλικός, θαρρείς σε ένα καλοσώρισμα αβροφροσύνης.

            Διασχίζουμε την πεδιάδα της Τανάγρας, σε ολόκληρο σχεδόν το μήκος της οποίας , εκτείνεται ένα αρχαίο νεκροταφείο, όπου η σκαπάνη των αρχαιολόγων έφερε στο φώς, τις περίφημες για την χάρη και την κομψότητα, Ταναγραίες κόρες.

            Η Αυλίδα του Ομήρου, όπου τα στρατεύματα των Αχαιών συγκεντρώθηκαν, πριν ξεκινήσουν για την Τροία.

            Συνεχίζοντας, αφήνουμε ανατολικά την Ριτσώνα (αρχαία Μυκαλησσός) και βλέπουμε να απλώνεται μπροστά μας ο εύφορος κάμπος των Θηβών. Ενας κάμπος που άρχισε να γεμίζει ομορφιές. Το χαμομήλι άρχισε να ευωδιάζει και οι παπαρούνες άναψαν σαν διψασμένα χείλη.

            Κουβεντιάζουμε και γελάμε, αναλύουμε και προβληματιζόμαστε. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει ταυτόχρονα να παρατηρούμε, να θυμόμαστε, να φανταζόμαστε, να αναπολούμε και να συγκρίνουμε εποχές και καταστάσεις.

            Ενώ γίνονται αυτά, το λεωφορείο έχει ήδη σταθμέυσει στον πρώτο προορισμό της σημερινής εκδρομής. Στο νέο υπερσύγχρονο μουσείο των Θηβών. Με τον τεράστιο και ανεκτίμητο αρχαιολογικό πλούτο που στεγάζει.

            Εκεί, προς τιμήν μας, μας περιμένει ο πρώτος πολίτης της ιστορικής αυτής πόλης, ο συμμαθητής μας και φίλος Σπύρος Νικολάου, με τον Γιάννη Δαλιάνη. Εδώ επίσης συναντήσαμε και τους συμμαθητές μας που έσπευσαν κατά μόνας, απο διάφορες κατευθύνσεις, πλην Αθηνών, ο Κώστας Πλεξίδας, ο Δημοσθένης Γαϊτάνης, ο Κώστας Λουκαδούνος με τον Κώστα Κοϊμτζόγλου και ο Αντρέας Τσιντάρης με τον Γιάννη Καμάρη.

            Ο φίλτατος Σπύρος είχε αναθέσει την ξενάγησή μας στο Μουσείο στον σπουδαίο αρχαιολόγο κ. Κουτσοδήμο. Περισσότερα για το Μουσείο και την ξενάγηση, θα αναφέρω σε ξεχωριστό σημείωμά μου.

           

Μετά το Μουσείο και την ξενάγηση και το εντατικό φροντιστήριο στην Μυθολογία και στην Ιστορία, περπατήσαμε στο σήμερα και στους δρόμους της σύγχρονης Θήβας, όπου συνυπάρχει το παρόν και το παρελθόν: Οδός Πινδάρου, οδός Επαμεινώνδα, οδός Λοξής Φάλαγγος κ.α. Ομορφα νεοκλασσικά και μοντέρνα κτίρια, εναλλάσσονται και βέβαια όπως σε όλες τις ελληνικές πόλεις, δεν λείπει και η ακαλαισθησία και η νεοελληνική προχειρότητα.

            Η κυριακάτικη αργία και ο λαμπερός ήλιος – που μας έλειψε αυτόν τον χειμώνα – συνηγόρησαν στην πάνδημη έξοδο των Θηβαίων, που κατέκλυσαν τις πλατείες και κατέλαβαν όλα τα διαθέσιμα τραπεζοκαθίσματα των cafe. Με μεγάλη δυσκολία βρήκαμε να καθήσουμε κάπου.

            Η μία ώρα ''άδεια'' που είχαμε, πέρασε γρήγορα και πήραμε τον δρόμο του γυρισμού προς το λεωφορείο και απο εκεί προς το κέντρο εστιάσεως ''ΤΟ ΤΖΑΚΙ'', όπου θα γινόταν η κυρίως εκδήλωσή μας. Το όμορφο αυτό κέντρο, βρίσκεται δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Ο Σταθμός αν

είχε φωνή πόσα θα είχε να μας διηγηθεί!! Πόσα καυτά δάκρυα μούσκεψαν τα σκληρά τσιμεντένια κράσπεδα της αποβάθρας του! Πόσα δάκρυα πόνου και απελπισίας για αποχωρισμούς και πόσα δάκρυα χαράς και ευτυχίας για ξανασμιξίματα, για νόστιμο ήμαρ! Από την σάλα του κέντρου βλέπουμε ολόκληρη την πεδιάδα των Θηβών, (το Αόνιον Πεδίον)

            Το πρόγραμμα ξεκινάει με Γενική Συνέλευση η οποία είναι σύντομη, περιεκτική και ουσιαστική. Συνεχίζουμε με την κοπή της βασιλόπιτας (το φλουρί να πέφτει στον Γιάννη Μουτζουρέλη που διαμένει στην Μυτιλήνη) και μετά αρχίζει το ψυχαγωγικό πρόγραμμα

            Το λουκούλειο γεύμα, το καλό κρασί, (προσφορά Γιάννη Δαλιάνη) και η κατάλληλη DJ μουσική, συνέθεσαν μιά διονυσιακή πανδαισία, πώς μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά, αφού βρισκόμασταν στο σπίτι του; Ο Διόνυσος λοιπόν μας παρέσυρε στο μονοπάτι της έκστασης και οι μούσες σ' ένα ξέφρενο μαγικό χορό, που δεν νοιώθεις κούραση, που δεν νοιώθεις χρόνια να σε βαραίνουν. Τώρα γλεντάμε. Μόνο γλεντάμε. Ιδια η χαρά στον γάμο, στην Ανάσταση, στην Μάχη. Εδώ δεν περνάει απ' το μυαλό κανενός η λέξη ''γεράσαμε'' που ακούγεται άλλες στιγμές και σε άλλους

χώρους.

            Αλήθεια γεράσαμε; υπαρξιακό το ερώτημα. Πράγματι αν τα γεράματα μετριόντουσαν μόνο σε χρόνια, θάλεγε κανείς, πως ναί πέρασαν τα χρόνια. Ο καιρός που σπαρταρούσε μέσα μας  η δύναμη της νιότης, βρίσκεται ήδη πολύ μακρυά, κάπου χαμένος σ΄εποχή φευγάτης άνοιξης, μαζί με τα πουλιά της ελπίδας π΄αλλάξανε τόπο, χωρίς να τελειώσουν τ΄αρχινημένο τραγούδι, γιατί ποτέ δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε αυτά που σχεδιάζουμε. Ομως τέτοιο μέτρημα, δεν στάθηκε ποτέ σίγουρο. Κάτι άλλο πορεύει την ηλικία. Ισως το καρδιοχτύπι και η σκοτούρα, ίσως η δράση και τα όνειρα, οι στόχοι και οι προσδοκίες, η διάθεση για αγώνα, η μάχη με το αδύνατο, το φλέρτ με τον κίνδυνο, η διάθεση για υπέρβαση, το ρίσκο, ίσως το αναπάντεχο, που απ' το λαό βαφτίστηκε με τ όνομα ''μοιραίο''.

            Οι όμρφες στιγμές όμως, κύλησαν γοργά όπως συμβαίνει πάντοτε και οι δείκτες του μεγάλου ρολογιού του σταθμού, έδειξαν περασμένες έξι το απόγευμα.

            Τα μενεξεδιά δάχτυλα της μέρας, ξεφύλισαν τα στερνά της ροδοπέταλα πέρα στην δύση και μείς πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

                                                                                                Αθήνα, Μάρτιος 2017

                                                                                                Γ. Παπαδ'όπουλος